Alex the big artist! Νταντααααα!

It’s just before Alenaxdros’s bedtime and I am working away in my office. “Come and have a look at this!” I hear Phil giggling on the stairs. We both walk into the front room and we are faced with this! I think nothing of it to begin with. “Tell mummy what this is then!” I hear Mr D. “It’s Alex the big  artist!” Alexandros shouts and comes to the side of the blanket all hands and legs spread just like Alex the Artist on the Disney Junior channel. Have a look online for the new episodes and step by step craft instructions for some of his art! I have to warn you though, some of them are for much older kids!

…………………..

Είναι λίγο πριν την ώρα του ύπνου για τον μικρό και εδώ δουλεύω στο γραφείο μου. Με φωνάζει ο άντρας μου όλο γελάκια να μπώ στο σαλόνι. Μπαίνω μέσα και βλέπω τη γνωστή ακαταστασία, αυτή τη φορά στο πάτωμα. “Πες στη μαμά τί είναι!”  ”It’s Alex the big Artist!” βλέπω τον μικρό να πηδάει στη μέση της ακαταστασίας με τα χέρια και τα πόδια τεντωμένα! Το θυμάστε το Art Attack? Το έδειχνε κάποτε και η ελληνική τηλεόραση απότι μου λένε. Δείτε και τα καινούρια επεισόδια! Και μια ματιά στη σελίδα του αν θέλετε να δείτε τις κατασκευές του βήμα βήμα. Πρέπει να ομολογήσω πώς μερικές είναι για πολύ μεγαλύτερα παιδιά! Για να μη πώ ενήλικα παιδιά….

 

Greek for kids! Ελληνικά για παιδιά του εξωτερικού!

I love my maiden language! Greek has a unique way of expressing emotion, reality and life! I love speaking it and writing it. Being married to an Englishman and also living abroad means that I don’t get to practice it as much as I used to. I have to admit, a lot of the times, I forget how to say things, the terms, the word actually slips my mind. Nevertheless, I try really hard to speak Greek and only Greek to my son. Sometimes it’s really hard for me! I do understand why some Greek parents abroad will speak half in English-half in Greek. It’s easier.

Recently I spoke on the phone with a very old friend. We came in the UK together in 1997 and he is still here. I hadn’t spoken to him in years!  The first thing he said to me was “whoao! your Greek is really good!” I burst out laughing! What a funny thing for a Greek to say to another Greek! Yet it is so easy to happen. You try really hard to fit in the new society and somehow, you don’t really practice your maiden language.

I have always put the effort when speaking Greek so that I won’t say a single word of english. That is why it felt so wrong when I was over there for two years and everyone was slipping in english words in most of their sentences. Even people with very little knowledge of English are doing their best to (bizzarely enough!) fit in the Greek mentality where english terms sound…better? more educated? cool? I am not really sure about it. Some of my oldest friends in Greece will see me pose and they know it’s because I am looking for the word. The ones that don’t really know me can’t tell that I am struggling. In fact, when I am not with Mr D, I pass like a proper local (as long as I keep my thoughts to myself! ha!)

Now, with Alexandros I am being even more strict with myself. I want him to learn the language. It is my gift to him! To be able to express himself in more than one way! I look up to people that have achieved that! When I hear Nikos Aliagas, the Greek-French celebrity speak Greek, I want to ring his mum and dad and have a really long discussion about how they did it! His Greek is superb! Not to mention how beautifully he is promoting Greek all over the world! Even on his main website you can see greek! (www.nikosaliagas.com) To have that fluency, I think is a small but extremely valuable treasure.

So, I have been looking for ways to expose Alexandros to the language. I have created a category to the right of the blog where I will be storing ideas and material I find. There are of course Saturday schools all around the UK where, if you want to, your children can attend. It is great to have, and it is a real effort to the ones organizing it. I don’t think it is enough though. Unless there is Greek exposure at home, how can you accept it as your own language and not an additional language (ie. German, French, Spanish, etc)

Hope this category helps other parents too. Enjoy!

My first web find is Greek for kids! It addresses mainly preschool and early primary school kids. You can find printables with the letters. As it is stated on the page: “This project is an attempt to help kids of 2 years and up (but it is never too early to start!) learn Greek through play and fun activities.”  It is a fairly recent webpage and I have been following as the availiable material online continues to grow. Everytime they upload something I get so much joy! It is perfect for my little ones ages group! Hats off to the owner of the web!A really big thank you for your constant work!

For all of you out there, keep writing, speaking, listening to Greek!

PS. If you are aware of any other ways, websites, material that has been published that could be usefull please email me (es.maypole@gmail.com)! I will be happy to post it on the same category and ofcourse pass on the credit!

Αγαπάω πολύ την μητρική μου γλώσσα! Τα Ελληνικά έχουν έναν μοναδικό τρόπο να εκφράζουν το συναίσθημα, την πραγματικότητα, τη ζωή! Μ’αρέσει να μιλάω και να γράφω Ελληνικά. Έχοντας παντρευτεί Βρετανό και δεδομένω του ότι μένουμε εκτός Ελλάδας, σημαίνει ότι δεν ασκώ τη γλώσσα τόσο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι πολλές φορές, ξεχνάω πώς λέμε κάποια πράγματα, κάποιους ιδιωματισμούς, λέξεις και εκφράσεις που είναι πια σκουριασμένες στο μυαλό μου. Άλλες πάλι φορές, ο εγκέφαλός μου κάνει μετάφραση στα Ελληνικά κάποιες εκφράσεις ή Αγγλική σύνταξη. Τις περισσότερες φορές, αν μιλάω με Έλληνες δεν το καταλαβαίνουν, άλλες πάλι φορές με κοιτάνε περίεργα. Παρ’όλ αυτά, προσπαθώ να μιλάω Ελληνικά και μόνο Ελληνικά στον γιό μου. Μερικές φορές μου είναι δύσκολο! Μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι Έλληνες του εξωτερικού μιλάνε μισά Ελληνικά μισά Αγγλικά ή όποια άλλη γλώσσα στα παιδιά τους. Είναι πιο εύκολο. Παράλληλα, όταν μιλάω τη μητρική μου γλώσσα στο γιό μου, είναι πιο έντονο το δέσιμο.

Τελευταία μίλησα στο τηλέφωνο με έναν πολύ παλιό φίλο. Ήρθαμε στο ΗΒ μαζί το 1997 και είναι εδώ από τότε. Είχαμε να μιλήσουμε χρόνια! Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν “πωπω! μιλάς πολύ καλά τα Ελληνικά!” Ξέσπασα σε γέλια! Ήταν πολύ αστείο να το λέμε μεταξύ μας αυτό! Ένας Έλληνας με μια Ελληνίδα! Παρόλαυτά, είναι τόσο εύκολο να συμβεί! Προσπαθείς καθημερινά να είσαι μέρος αυτής εδώ της κοινωνίας, της δουλειάς, της καθημερινότητας που το να εξασκήσεις την μητρική σου γλώσσα δεν είναι προτεραιότητα.

Πάντα προσπαθούσα να μη λέω μισές προτάσεις στη μία γλώσσα κ μισές στην άλλη. Ακόμα και πριν τον μικρό μας. Γι αυτό και όταν ήμουν στην Ελλάδα εκείνα τα δυό χρόνια μου είχε φανεί παράξενο που αυτό γινόταν στη πατρίδα μου. Ακόμα και άνθρωποι με ελάχιστη γνώση Αγγλικών κάνουν ό,τι μπορούν για να (κι εδώ είναι το πιο τρελλό!) προσαρμοστούν με την Ελληνική μόδα όπου η αγγλική ορολογία! Είναι …καλύτερη; ακούγεται πιο… σπουδαγμένη; είναι πιο… μοδάτη; Δεν είμαι και σίγουρη ποιό από όλα ισχύει. Οι ελάχιστοι παλιοί μου φίλοι στην Ελλάδα, εκείνοι με τους οποίους πάντα θα βρισκόμασταν όταν ερχόμουν Ελλάδα με διαβάζουν σαν ανοιχτό βιβλίο σε αυτό το θέμα. Όταν σταματάω, ξέρουν πότε έχω κολλήσει στην έκφραση. Εκείνοι που δε με πολυγνωρίζουν δεν το ψιλιάζονται! Ειδικά όταν δεν είμαι με τον άντρα μου, οπότε και βλέπουν τη δική μου πραγματικότητα, γι αυτούς είναι αδιανόητο!

Τώρα με τον Αλέξανδρο είμαι ακόμα πιο αυστηρή στον εαυτό μου. Θέλω να μάθει τα Ελληνικά. Είναι το δώρο μου σε εκείνον! Να μπορεί να εκφραστεί στη γλώσσα των προγόνων του. Θαυμάζω πραγματικά εκείνους που το έχουν καταφέρει αυτό με τα παιδιά τους! Όταν ακούω τον Νίκο Αλιάγα να μιλάει Ελληνικά, θέλω να πάρω τηλέφωνο τους γονείς του και να τους συγχαρώ και ίσως να πάρω και μια ή δύο συμβουλές για το πώς τα κατάφεραν! Τα Ελληνικά του είναι άπταιστα! Για να μή μιλήσω για το πόσο όμορφα προβάλλει τα Ελληνικά! Ακόμα και στην αρχική του σελίδα, υπογράφει στη γλώσσα των γονιών του!  (www.nikosaliagas.com) Αυτή η ευχαίρια στον Ελληνικό λόγο, είναι πολίτιμη κατάκτηση, έως και προσωπική ανάπτυξη θα έλεγα, όταν έχεις μεγαλώσει σε ένα αλλόγλωσσο περιβάλλον!

Εδώ και καιρό, λοιπόν, ψάχνω τρόπους να φέρω τον Αλέξανδρο σε επαφή με την Ελληνική γλώσσα. Γι αυτό το λόγο έχω δημιουργήσει μια ξεχωριστή κατηγορία στα δεξιά αυτού του μπλογκ όπου θα αποθηκεύω ό,τι υλικό βρίσκω, να τα μοιραστώ μαζί σας. Ίσως κάποιοι εκεί έξω να τα ψάχνουν μανιωδώς όπως κι εγώ! Υπάρχουν βέβαια και τα Σαββατιανά σχολεία όπου λειτουργούν σε όλη τη Βρετανία. Αυτά δέχονται παιδιά από τα πέντε και πάνω. Το έργο τους, απότι ακούω είναι εξαιρετικό και σίγουρα αποτελεί μεγάλη βοήθεια για τους Έλληνες του εξωτερικού. Απλώς θεωρώ ότι δεν είναι αρκετό. Όταν μία γλώσσα είναι μέσα στο σπίτι σου, τότε μπορείς να την δεχτείς σαν δική σου και όχι σαν μία παραπάνω γλώσσα όπως τις άλλες που κάνουν όλα τα παιδιά στο σχολείο (γαλλικά, γερμανικά κτλ).

Εύχομαι αυτή η κατηγορία να βοηθήσει και άλλους γονείς. Και πάνω από όλα να την χαρούν τα παιδιά μας!

Η πρώτη ιστοσελίδα που θέλω να σας συστήσω είναι η Greek for Kids! Απευθύνεται κυρίως σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Όπως λέει και στη σελίδα “είναι μία απόπειρα να βοηθησουμε τα παιδιά δύο χρόνων και πάνω (όσο πιο νωρίς τόσο καλύτερα!) να μάθουν Ελληνικά μέσα από το παιχνίδι και άλλες δραστηριότητες”. Η ιστοσελίδα είναι σχετικά καινούρια και παρακολουθώ τους τελευταιους μήνες πολύ έξυπνο και όμορφο υλικό να ανεβαίνει στο διαδίκτιο. Μέσα από τη σελίδα μπορούμε να τυπώσουμε διάφορες κάρτες όπως σελίδες ζωγραφικής με τα Ελληνικά γράμματα, και λέξεις Ελληνικές που ξεκινάνε με αυτά τα γράμματα. Μου θυμίζει λίγο το Βρετανικό σύστημα για τα Αγγλικά εδώ. Ίσως να έχει να κάνει με το γεγονώς ότι οι ιδιοκτήτες μάλλον είναι στη Κύπρο. Του Αλέξανδρου αυτό το σύστημα του είναι πολύ οικείο και εύκολα το αποδέχεται. Κάθε φορά που ανεβάζουν κάτι καινούριο χαίρομαι ιδιαιτέρως!

Πολλά συγχαρητήρια στους ιδιοκτήτες της σελίδας! Και ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη συνεχή δουλειά τους!

Εύχομαι να αγαπήσουν το υλικό τους και τα δικά σας μικρά!

ΥΓ. Αν ξέρετε κι άλλες πηγές ή έχετε κι άλλες ιδέες θα χαιρόμουν πολύ αν τις μοιραζόσασταν μαζί μου (es.maypole@gmail.com) και εγώ θα τις αναρτήσω εκ μέρους σας.

The Very Eco Caterpillar! Μία πεινασμένη οικολογικά κάμπια!

(from the book: The Very Hungry Caterpillar by Eric Carle)

Είναι κάποιες μέρες που ο μικρός δε βάζει μπουκιά μέσα του. Παίδεμα. Το ακούω κι από άλλες μανούλες οπότε είμαι πολύ χαλαρή σε αυτό το θέμα. Αν δε θέλει, δε θα φάει. Δεν είναι και πολύ δύσκολος στο φαγητό γενικά οπότε δεν αγχώνομαι. Είναι όμως κάποιες άλλες μέρες που οι ποσότητες που καταναλώνει μου είναι ασύλληπτες! Δεν τον προλλαβαίνω! Αυτή ήταν μία τέτοια μέρα, λοιπόν, όπου στην κοιλίτσα του τρίχρονου αποθηκεύτηκαν: δύο σάντουιτς με βούτυρο και μέλι, τέσσερεις μπανάνες, δύο αχλάδια, δύο πιάτα φακές με ένα ψωμί τζιαπάτα, ένα βαθύ πιάτο κρεμούλα και ένα πιάτο μακαρόνια. Γενικά, δε θέλω να του σχολιάζω για το πολύ ή λίγο φαγητό. Κάθε λίγο και λιγάκι ερχόταν ο μικρός “mummy… i m hungry….” και έτριβε την κοιλίτσα του. Με έσερνε στην κουζίνα και διαλλέγαμε μαζί τί να φάει. Στη φάση πριν τα μακαρόνια λοιπόν…

“θέλεις…μία μπανάνα; μάλλον όχι άλλη μπανάνα. Ένα μήλο?”

“no, I don’t like apples…”

“θέλεις να σου κάνω ένα τοστάκι?”

“…no…no…”

“θέλεις… λίγες φακές ακόμα?”

“…no…no soup”

ανοίγει το ντουλάπι κ βλέπει τα μακαρόνια

“there! there!” χοροπηδάει με ενθουσιασμό λές και είναι νηστικός βδομάδες και είδε το γουρουνόπουλο. “baggeti!baggeti!”

“να φτιάξουμε μακαρόνια?”

“yeaaaaah”

Τον ανεβάζω στο πάγκο και μαγειρεύουμε. Έχει κάνει σπαθιά τα ωμά μακαρόνια και γουστάρει να κάνει πως με καρφώνει. Τα μαγειρεύουμε, τα βάζουμε στο πιάτο, τον κατεβάζω κάτω, παίρνει το πιάτο του, τον ακολουθώ σα τον επιτάφιο μη τυχών και του πέσει τίποτα. Βγαίνουμε από τη κουζίνα. Κοντοστέκεται. Kοντοστέκομαι… “το φως, βρε!” μου φωνάζει με εκατό τοις εκατό καθαρά Ελληνικά…. Τί να πρωτοσχολιάσω! Αισθάνθηκα σα να μου το πε στη γλώσσα μου μπας και αποκτήσω οικολογική συνείδηση η Ελληνίδα μάνα;!

ΥΓ. Μετά τα μακαρόνια και στο μισάωρο ξαναμπήκε στη κουζίνα ” mummy…my belly hurts” (εμ, με τόσα που κατέβασες λέω από μέσα μου) “…I m hungry…”

The Clockler! (we ‘ve created a monster!)

It’s the weekend. I can hear Alexandros fiddling in his room. I am praying for another half an hour and I am sure Mr D is pretending to be asleep. In fact I can bet he is hoping for my pity and a long lie in. I can hear his tiny feet making way to our bedroom door and  stopping. He is whispering something. He comes towards daddy.He is whispering with anxiety:

“shhhh Daddy! heeeelp! the clockler, the clockler” we are enough alert to open our eyes “the Clockler…  is big, and has big teeth…(he is now between us in bed) the Clockler is coming…!”

“where is this Clockler then?” Mr D asks him still half asleep, trying to find a way to reassure him.

“the clockler is ….biiiiiiiiiiig and scary!”

“do you want me to come with you and look for it?” Mr D is getting worried now.

“nooooooooo! it’s scaaaaaaary! and really noisy! the Clockler is coming..!” He carries on like that for a while. I can see how both father and son are getting upset now.

“What is the Clockler?”

“it’s really noisy and biiiiiiig and strong!”

I decide to have a go ” Do you want mummy to go and look for the Clockler?”

“No! no! Not YOU! YOU will scare him! he is my friend!” he s now switched and is really calm and happy.  “Shhhhhhhh! can you hear him…. he ‘s coming!!” Alexandros started to make noises with his tongue, clooock cloooock cloooock…the Clockler is here!

Eνδοοικογενειακά: Αυτά που δεν πρόλαβα να καταγράψω το 2011.

Λένε πως το να κοιτάζεις πίσω συνέχεια, σε αποτρέπει από το να προχωρίσεις μπροστά.

Το 2011 ήταν ένα πολύ σημαντικό έτος για μας, για το “‘Εθνος των δύο σύν ένα”. Ήταν το έτος τζετλαγκ. Αν έχετε πάρει ποτέ πτήση πάνω από δεκάωρο για να βρεθείτε σε άλλη ήπειρο, σε άλλο τόπο και χρόνο τότε ξέρετε πού το πάω. Θέλεις μια δυό μέρες να συνέλθεις. Να βρεθείς στο σωστό χρόνο, με το βιολογικό σου ρολόι σε συντονισμό με αυτό των ντόπιων. Πόσο μάλλον εμείς που το 2008 αποφασίσαμε να έρθουμε Ελλάδα για μόνιμα και το 2010 να επιστρέψουμε Λονδίνο(πλέον δε θα ξαναπώ τη λέξη μόνιμα, όπου μας βγάλει η ζωή! ενέργεια να υπάρχει!).

Ένα μούδιασμα το είχαμε όλοι οικογενειακώς. Εκείνος μες την αγωνία αν θα το μετανιώσω, με τα μάτια στραμένα για το αν θα αγαπήσω τη νέα μας φωλιά, αν θα καταφέρω ποτέ να αγαπήσω τη πατρίδα του όσο αγάπησα τη δική μου ή αν θα γυρίσω να του πώ “what the f…. did we do?!”. Εγώ μέσα στην απογοήτευση για το δικό μου λαό, για τη δική μου πατρίδα για το όνειρο της επιστροφής που τελικά άνηκε σε ένα άλλο εγώ, που υπάρχει ακόμα στο χρόνο απλά ζει και αναπνέει πριν μια δεκαπενταετία. Με την ίδια αγωνία, του, τώρα θα είμαστε καλά εδώ ή εκτός από “πολίτες του κόσμου” (που λέει και η Πηνελόπη στο ¨ ο Τζονι κι εγώ¨) θα καταλήξουμε να είμαστε και πλανόδιοι του κόσμου, αυτή τη φορα με βίζα στα διαβατήριά μας. Κανένας από τους δύο δεν πήρε απάντηση στις ερωτήσεις αυτές, ή μάλλον τελικά αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να απαντώνται συνέχεια και αναλόγως προχωράμε.

Μέσα στο 2011 διάβασα και το βιβλίο The time travelers wife της Audrey Niffenegger και ενώ ίσως να έχω διαβάσει πολύ πιο όμορφα βιβλία κάποια πράγματα μου μείνανε. Και κυρίως οι διάλογοι. Θα ήθελα πολύ να πήγαινα στο παρελθόν μου και να με έβρισκα. Θα είχα τόσα να μου πώ! Ίσως, όμως πιο πολύ να ήθελα να μεταφερθώ σε διάφορες φάσεις στο παρελθόν μου τα τελευταία τρεία-τέσσερα-πέντε χρόνια. Όπως και τώρα τελευταία πολύ θα εκτιμούσα μια συνάντηση από εμένα στο μέλλον. Έτσι, να τα πούμε βρε αδερφέ! Να δώ ότι είμαι καλά, να μου πώ τα του μικρού και να μου θυμήσω πόσο γελάω αυτή τη περίοδο και να μου κρύψω ότι μεγάλωσε και δεν απαντά τα τηλέφωνα πια. Να ρωτήσω αν το όνειρο έγινε πραγματικότητα, στα επαγγελματικά και στα προσωπικά. Να με κοιτάξω καλά, να δώ αν οι ριτίδες των ματιών (crows feet τα λέμε εδώ, είναι αυτές που σχηματίζονται όταν γελάμε) κερδίζουν τις ριτίδες του Δόξαπατρί!

Δεν ξέρω ποιά από τα ξεσπάσματα του μικρού, μέσα στο 2011, ήταν λόγω μετακόμισης και ποιά λόγο ηλικίας και χαρακτήρα. Αν έμαθα ένα πράγμα από τη μέχρι τώρα πορεία μου στη μητρότητα, είναι ότι τελικά εξασκείς τη Πηθεία! Όταν κλαίει το παιδί. τα βάζεις όλα με το μυαλό σου. Όταν το πετυχαίνεις…γλέντια τρικούβερτα! Εκεί λές στον εαυτό σου (κ όσους πετύχεις εκείνη την ημέρα) I was born to be a mum και κάνεις high fives και με τον σκουπiδιάρη! Πολλές φορές όμως, δεν το πετυχαίνεις. Έτσι κι εγώ λοιπόν εκείνες τις νύχτες του Φλεβάρη δεν θα μάθω ποτέ γιατί επί τρείς εβδομάδες, ούρλιαζε μες τον ύπνο του. Γιατί έμεινε άϋπνος για τόσες μέρες, γιατί τόσα νεύρα!

Τον Μάρτη ήρθε η γιαγιά και ασχοληθήκαμε με την κηπουρική. Απρίλη, Μάη και Ιούνιο κάναμε τόσες εκδρομές σαν να θέλαμε να μπούμε στο βιβλίο Guinness! Οργώσαμε όλη τη Νότιοανατολική Αγγλία! Αγαπήσαμε τόσες γωνιές της… την κάναμε δική μας!

Εκεί στο τέλος της Άνοιξης βάλαμε όλες τις πιπίλες σ’ένα μεγάλο καφέ φάκελο. Ζωγράφισε ο μπαμπάς έναν τεράστιο donald απ έξω. Σε ρώτησα αν θέλεις να τις στείλουμε, τώρα που είσαι μεγάλος. Πήρες το φάκελο και περπατήσαμε μέχρι τη γωνία στο κόκκινο ταχυδρομικό κάδο. Είχε πολύ ζέστη, είμασταν με τα κοντομάνικα και πήγαινες πολύ αργά. Σε ρώτησα αν είσαι σίγουρος και μου έγνεψες ναι. Το πέταξες μόνος σου μέσα στο κάδο και φύγαμε. Στα μισά της επιστροφής πήρες στροφή για τον κάδο. Άλλαξες γνώμη, αλλά ήταν αργά. Το πάλεψες, λίγο με το κλάμα, και πού και πού σε έβλεπα να κάνεις την κίνηση της πιπίλας στα χείλια. Το κατάφερες όμως σχετικά γρήγορα.

Η Άνοιξη του 2011 ήταν ανέλπιστα ζεστή! Πιάσαμε τους 35-37 βαθμούς κελσίου εδώ στο μεγάλο νησί! Πακετάρωντας από Ελλάδα, το 2010, θυμάμαι να τιλίγω μια φουσκωτή πισίνα, δώρο του θείου σου και να μιξοκλαίω πεισμένη πως δεν την βλέπω να ξαναβγαίνει απ το κουτί της. Και να που η ζωή τα φέρνει τούμπα και πριν καλά καλά χρονίσει στο κουτί, ξαναφούσκωσε και έκατσε φαρδιά πλατιά στο κέντρο της αυλής. Είχε τόση ζέστη που δεν με άφηνες ούτε πάνα να σου βάλω. Τριγύριζες με το άσπρο φανελάκι πάνω κάτω στο γκαζόν τσίτσιδος. Κάποια στιγμή πήρες και τη μάνικα και με ξεκίνησες τα μπουγέλα! Με είχε πιάσει υστερικό γέλιο! Δεν το πίστευα αυτό που ζούσα!

Η ζέστη κράτησε πολύ και σαν να με καλούσε να περάσω στην επόμενη πίστα. Μια μέρα, εκεί τον Ιούνιο, και μετά από προετοιμασία, ξεκινήσαμε το θέμα με την πάνα. Αρχικά όλα καλά, αλλά μετα είχες πισωγυρίσματα. Το αποκορύφωμα ήταν όταν χάλασε το πλυντήριο ρούχων. Εκεί μικρέ, η μάνα σου τα είδε όλα μέχρι να μας έρθει καινούριο! Και για του λόγου το αληθές, ακόμα το παλεύεις το θέμα με την πάνα. Αν το ξανάκανα, ίσως να σε άφηνα λίγο παραπάνω να μεγαλώσεις. Έχει τελικά σημασία πότε μαθαίνουμε να πηγαίνουμε τουαλέτα? Πολύ θα ήθελα κάποιος να μου πεί….

Μέσα σε όλ αυτά εγώ κατάφερα να φέρω δουλειά στο σπίτι. Ήμουν και τυχερή, πρέπει να πω. Κι έτσι τώρα αυτό που έμοιαζε σαν όνειρο μακρινό, άρχισε σιγά σιγά να υλοποιείται. Το δικό μας γραφείο. Με έδρα το σπίτι. Να είμαι εδώ με σένα και όχι στους δρόμους για σένα.

Το καλοκαίρι ένα από τα έργα του γραφείου, μας έφερε, εσένα κι εμένα στην Ελλάδα! Από τον Ιούλιο βόλταρες στις παραλίες το 2011 και σε μάζεψα τον Σεπτέμβριο! Χόρτασες θάλασσα, τρέξιμο στα χαλίκια, ατελείωτες φεγγαράδες και λούνα παρκ! Αυτό είναι το δώρο μου σε σένα μικρό Αλβιονάκι. Μη ξεχάσεις ποτέ πόσο μεγάλα είναι τα φεγγάρια όταν βυθίζονται στις ελληνικούς ορίζοντες. Πόσο ζεστό είναι το νερό όταν κολυμπάς στη Μεσόγειο και πόσο σε αγκαλιάζει ο ήλιος το σούρουπο. Εύχομαι το ίδιο δώρο να μπορείς να κάνεις κι εσύ στα παιδιά σου. Παράλληλα όμως ήταν και δύσκολο να είσαι στην Ελλάδα, έτσι; Κι άν νόμιζες πως δεν το παρατήρησα γελιέσαι. Σε όλα σου τα παιχνίδια σου ξέφευγαν τα αγγλικά. Δεν μιλούσες που δε μιλούσες μέχρι τώρα, έφαγες και τη σνομπαρία από τα άλλα παιδιά και το βούλωσες. Μετρημένα τα λόγια σου και πριν τα πείς χιλιοφιλτραρισμένα. Ένα απόγευμα παίζαμε με ένα καινούριο παιδάκι στη παραλία αρκετά μεγαλύτερό σου. Είσασταν οι δυό σας πάνω σε φουσκωτά κι εγώ σε βοηθούσα να παραβγείς. Κάποια στιγμή κουράστηκε το άλλο παιδάκι να μη μπορεί να συνενοηθεί μαζί σου (ποιός ξέρει κι εγώ με τί όρεξη έπαιζα) και μου λέει “άστον αυτόν, δε βλέπεις δε καταλαβαίνει, έλα να παίξουμε οι δυό μας!” Έβαλα τα γέλια τόσο δυνατά!

Τι να πρωτοπώ για το καλοκαίρι του 2011! Απλά δεν προλάβαινα να τα γράψω! Με έβαζες να καθαρίζω ηλιόσπορο για να το φας. Είχες έρωτα με το ελικόπτερο στο λούνα παρκ που ανέβαινε και κατέβαινε. Είχες τη δική σου ομπρελίτσα δίπλα στη δική μας με όλα τα παιχνίδια σου. Τα βράδια σε έπαιρνε ο παπούς κι η γιαγιά για ουζάκι στη παραλία και τους τσάκιζες τους μεζέδες. Και φυσικά το soundtrack του καλοκαιριού ήταν ο ρυθμός του Cars 2 που μόλις είχε βγεί στους κινηματογράφους! Για κάποιο λόγο σ αρέσει να βάζεις τα αυτοκινητάκια στη σειρά. Ο θείος σου γελάει πολύ με αυτή σου την εμμονή. Τα στοιχίζεις πάνω στο μπράτσο του καναπέ και πριν καταλάβω πότε τα βλέπω στοιχισμένα στο κατώφλι της πόρτας. Σε τρίτη ματιά είναι όλα πάνω στο τραπέζι.

Τον Οκτώβριο ξεκίνησες και παιδικό. Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Σε βλέπω το παλεύεις κι αυτό. Τώρα τελευταία κλαίς αλλα με αποχαιρετάς. Με φιλάς μου λες bye bye και σα να μου λες “οκ, θα περάσω καλά, αλλά ασε με να ξεσπάσω.” Το φθινόπωρο βολτάραμε πολύ πάλι. Ήρθαν φίλοι, συγγενείς, πήγαμε βόλτες κι εκδρομές. Τρέχουν οι μέρες σαν το ποτάμι που προσπαθώ να πιάσω μές στην φωτογραφική μου μηχανή, και μέσα στα άρθρα αυτά.

Ήρθε κι επαίτειος του ένα χρόνου από την επιστροφή στην Βρετανία.Κι εσύ έτσι ξαφνικά, αφού έσβησες τα τρίτα σου κεράκια αποφάσισες να ανοίξεις το στόμα σου και να πεις όλα όσα δεν είπες τόσο καιρό. Όλα μα όλα στα αγγλικά. Ώρες ώρες αισθάνομαι σαν να με μεταφράζεις. Ο διάλογος είναι πλήρης, απλά μου απαντάς στα Αγγλικά. Και τώρα τελευταία ειδικά, δε βάζεις και γλώσσα μέσα! Και αυτό που με εντυπωσιάζει δεν είναι πώς μιλάς, αλλά το τί λες. Ολόκληρο μυθιστόρημα που μου το εξηγείς σα να θες να το καταλάβω, μη μείνω πίσω στην εκπαίδευσή μου. Κι έτσι τώρα το βουλώνω εγώ μικρό μου μαϊμουδάκι. Να σε ακούσω να δώ τί θα πείς. Γιατί πρέπει να σου ομολογήσω πως έχω αρχίσει να σε θαυμάζω! Γιατί ο κόσμος σου είναι πολύ παραμυθένιος! Κι εκεί που περίμενα ότι με το να είσαι γονιός ότι σοβαρεύεις τελικά σαν να βλέπω την τρυπούλα που οδηγεί στον κόσμο σου…και αρχίζω να την σκαλίζω …να δω αν με χωράει…

Καλή Χρονιά μικρέ μου!
Χαίρομαι τόσο που το 2012 θα είναι γεμάτο περιπέτειες μαζί σου!

Twentyfour snowy hours! Εικοσιτέσσερις χιονισμένες ώρες!

It’s one o clock in the morning and everything outside is completely white! Within the past hour and ahalf everything has been covered by this amazing untouched blanket! I open the door to our house to take some photos. In the middle of the road there is a man walking, the only one around. “Hello!…what a night eh?” he shouts whilst trying to safely walk. It is funnly to watch him walk where it is normally the middle of the two lanes. “Yes it is!” I said back clicking away! Unlike any other snowy day, the night was extremely peaceful. Tiny snowflakes were falling rapidly. It didn’t feel like a deep wintery night. It’s all very magical…and I refuse to go to sleep in case I miss it.

Είναι μία το πρωί και έξω όλα είναι κατάλευκα! Την τελευταία μιάμιση ώρα τα πάντα γύρω μας, φυσικά ή τεχνητά, έχουν καλυφθεί από μια πανέμορφη λευκή κουβέρτα! Ο μικρός κοιμάται. Ανόιγω την εξώπορτα και βγαίνω έξω για άλλη μια φορά, να πάρω κι άλλες φωτογραφίες. Στη μέση του δρόμου ένας άντρας περπατάει. “Γεία!….τί νύχτα έτσι?!” φώναξε για να τον ακούσω. Μου φαίνεται αστείος έτσι αργά που περπατά στη μέση του δρόμου, εκεί που συνήθως περνάνε μόνο αυτοκίνητα. “Ναι είναι!” απάντησα και συνέχισα να φωτογραφίζω. Μονάχα μια τέτοια μέρα θα μου μίλαγε κάποιος άγνωστος στο δρόμο. Οι νηφάδες του χιονιού είναι πολύ πολύ μικρές και λεπτές. Δε σου γεμίζουν το μάτι ότι είναι υπεύθυνες για αυτό το θέαμα. Δεν θα μπορούσες να το πείς και κακοκαιρία. Όλα είναι ήρεμα γύρω, είναι σαν μια μαγική βραδιά…. και δε θέλω να κοιμηθώ μη τη χάσω.

Rewind a few hours and it is just before eight o clock. Alexandros’s bedtime. The snow only just started falling. I pick him up and show him the flakes outside our bedroom window. He went quiet and was looking around…. “It’s snowing It’s snowing!”  he starts shouting! Popped his hand outside the window to touch the flakes. He comes back inside, climbs on our bed and starts jumping up and down. “Father Christmas is coming!Father Christmas is coming!Father Christmas is coming!” We can’t stop laughing. We explain how the big redcoat guy will not be visiting anytime soon and that he has done his job for the year. He is still jumping up and down on our bed ” Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!” What are you meant to say to that?!

Λιγες ώρες νωρίτερα, είναι λίγο πριν τις οκτώ, λίγο πριν κοιμηθεί ο Αλέξανδρος. Μόλις άρχισε να χιονίζει. Τον σηκώνω, ανοίγω το παράθυρο και του δείχνω τις πρώτες νηφάδες. Χαμογελάει, δεν μιλάει πολύ. “It’s snowing It’s snowing!” (χιονίζει! χιονίζει!) αρχίζει να φωνάζει! Βγάζει το χεράκι του έξω να πιάσει τις νηφάδες. Ξαναμπαίνει μέσα, φεύγει από την αγκαλιά μου, ανεβαίνει στο κρεβάτι και αρχίζει να χοροπηδά. “Father Christmas is coming!Father Christmas is coming!” (έρχεται ο άγιος Βασίλης). Μας έπιασε νευρικό γέλιο. Του εξηγούμε πως ο χοντρούλης κύριος δε θα έρθει απόψε και ότι δε θα έχει δώρα το πρωί. Συνεχίζει να χοροπηδά με ενέργεια, αλλά μας ακούει ” Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!Manny the mammoth is coming!” (έρχεται ο Μάννυ το μαμούθ!) Τί μπορείς να απαντήσεις σε αυτό?! απλά γελάσαμε όλοι με μιά παιδική χαρά! χιονίζει έξω! Γιατί όχι, να βλέπαμε λέει το Μάννυ το μαμούθ να περπατά στη μέση του δρόμου μας… άντε μετά να κοιμηθούμε!

It’s eight in the morning. I open my eyes, and remember! I get up and open the curtains. Yeeeeeah! It’s all brilliant white! I want to wake everyone up!! I am so excited! Before I even put myself into the diallemma I can hear the rattle of the two giraffes. ” Good morning Alexandros, look! Everything is white!” I hold him next to the window. ” “whooooao, mummy, look at all the snow!” He’s got his nose stuck on the glass for a while..He jumps into our bed and we have a play and a lie in. I am so glad it is a Sunday!

Είναι 8 το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου και τρέχω να ανοίξω τις κουρτίνες. Ναιαιαιαιαια! Όλα είναι λευκάαααα! Θέλω να τους ξυπνήσω όλους! Δε προλαβαίνω. Ακούω τα κουδουνίσματα των Gerry να πλησιάζουν. “Καλημέρα Αλέξανδρε, κοίτα! Όλα είναι χιονισμένα!” Τον ανεβάζω στο παράθυρο. “ουάου, mummy, look at all the snow!” (κοίτα το χιόνι μαμά) έχει κολλήσει τη μύτη του στο τζάμι για ώρα. Έρχεται στο κρεβάτι μας και παίζουμε ώρα. Τι ωραία που είναι Κυριακή και μπορούμε να το χαρούμε!

 

We all spent the morning in the garden. Exploring the transformation. Alexandros was the first to step on the snowy blanket. Phil and I are now making a snowman. I haven’t made many snowmen in my life, and those made where always with my husband. He knows how much I love it and we get working! Alexandros is not happy with the cold or the fact that all the attention is now on a pile of snow. He goes into a tantrum and refuses to help us out. Phil and I carry on playing in the snow, determened to make a bigger snowman than last year. When we finish I go inside and calm Alexandros down. Within seconds he turns happy and we are now looking for a name…”Snowy-Stavros” it is! Later on and whilst cooking I sneak out to make a smaller one. This is Rita the Snowman-eeta and it is dadicated to a webfriend Magicasland because for weeks now she has been excited to see some snow.

Το πρωί βγήκαμε στο κήπο. Κοιτάζαμε όλοι με θαυμασμό τις αλλαγές γύρω μας. Ο Αλέξανδρος ήταν ο πρώτος που πάτησε στο χιόνι και για κάποιο λόγο μου έχει μείνει αυτή η εικόνα. Ο Phil κι εγώ ξεκινάμε να φτιάχνουμε χιονάνθρωπο. Είναι ένα σπορ που πάντα με ενθουσιάζει! Δεν έχω φτιάξει πολλούς χιονάνθρωπους στη ζωή μου, και όλοι είναι μαζί με τον Phil. Το ξέρει, το θυμάται πόσο με τρελλαίνει! Αποφασίζουμε να κάνουμε έναν μεγαλύτερο από πέρσυ και ριχνόμαστε στη δουλειά. Ο μικρός τσαντίζεται με το κρύο και το ρυθμό που δουλεύουμε και κυρίως με το ότι η προσοχή έχει μετατοπιστεί στο σωρό από χιόνι. Μπαίνει μέσα και αρχίζει τα κλάματα. Μας πιάνει υστερικό γέλιο με τον Phil. Τον αφήνουμε να ξεσπάσει μέχρι να τελειώσουμε. Αργότερα, κουρασμένοι, μπαίνουμε μέσα και ξεκινάμε να ψάχνουμε όνομα για τον κύριο με το πορτοκαλί καπέλο στην αυλή μας. Ο μικρός γελάει πάλι. Το όνομα αυτού “Snowy-Stavros”. Αργότερα και ενώ μαγειρεύω αποφασίζω να φτιάξω κι έναν μικρούλι. Αυτή είναι η “Ρίτα η Snowman-ίτα” και είναι αφιερωμένη στην Magicasland γιατί εδώ και βδομάδες τη διαβάζω στο twitter να πετάγεται στην ιδέα του χιονιού.

It’s lunchtime and I made my own version of shepperds pie. I thought it was just right for the day and I have to say, it went down a treat!

Η ώρα του φαγητού και έφτιαξα μια shepperds pie αρκετά παραλλαγμένη με μεσογειακές επιρροές. Δεν αλλάζουν εύκολα αυτά. Και δεν είδα και κανέναν παραπονεμένο, δηλαδή!

It’s 2 o clock and we are walking tawards Blackheath, everything is white!!!!

Είναι 2 και έχουμε πάρει το δρόμο για το Blackheath. Όλα γύρω μας είναι λευκάααααααααααα!

Like living in a painting!

Σαν να ζείς σε έναν πίνακα!

Greenwich park, the North entrance.

H είσοδος για το πάρκο του Greenwich.

One of our favorite Pavillions. We have spent so much time at their garden over in the summer, it’s odd seeing it covered in snow.

Ένα από τα αγαπημένα μας καφέ στο πάρκο. Το καλοκαίρι και την Άνοιξη περάσαμε τόσες πολλές ώρες εκεί, το μέρος είναι τόσο οικείο, αλλά το χιόνι το κάνει τόσο διαφορετικό!

On the Greenwich Observatory the view is just spectacular! The park is covered in white and Canary Wharf is on the background. I wasn’t expecting so many people! Everyone seems to be on the park! And there’s so many sledges out there, where did they get them from? ” I told you we should have got one too!” I hear Phil getting exhited whilst sipping his takeaway tea.  There’s two and three of them on one tiny piece of plastic slidding down hills! Those Brits are just nuts! Or is it that I am a little less brave than I thought I was… Right in front of me a dad has put his two boys on the sledge he is climbing. The one in the middle is younger than Alexandros. I see them go and I can hear the scream of the little one and the laughte from dad. They have now dissapeared to a dot, but I can still hear the little one scream. “Maybe next year…” I reply and I am glad I didn’t give in…this year anyway. And anyway, what happened to Health and Safety? pffft I smile with the sound of my thoughts. A small chocolate bar has made Alexandros’s day perfect!

Πάνω στο παρατηρητήρειο του Γκρίνουιτς η θέα ήταν απίστευτη! Όλο το πάρκο ήταν καλλυμένο στα λευκά! Αυτό που δεν περίμενα ήταν τόσο κόσμο! Είχαν βγεί όλοι έξω! Και τόσα πολλά έλκηθρα, από πού ξεφύτρωσαν? “See I told you everyone would be sledging! We should have got one too!” Βλέπω τον Phil δίπλα μου με το ζεστό τσάι στο χέρι να τους ζηλεύει, ρείχνω μια ματιά και βλέπω δικάβαλα και τρικάβαλα έληθρα να γλιστράνε πολύ γρήγορα τους λόφους. Είναι τρελλοί αυτοί οι Βρετανοί! Ή μήπως τελικά είμαι πιο φοβιτσιάρα απ ότι νομίζω? Βλέπω έναν μπαμπά μπροστά μου να έχει βάλει τα δυό του μικρά μπροστά του στο έλκηθρο. Στη μέση το ένα μικρό ήταν χαλαρά πιο μικρό απ τον Αλέξανδρο. Αρχίζουν να τσουλάνε και ακούω την τσιρίδα του μωρού και τον μπαμπά να γελάει! Έχουν γίνει μια μικρή κουκίδα πιά αλλά τη τσιρίδα την ακούω ακόμα. “Maybe next year…” απαντάω και χαίρομαι που δεν ενέδωσα, για φέτος τουλάχιστον. “Και εν πάση περιπτώσει πού είναι το Health and Safety?!” Με πιάνω να σκέφτομαι και γελάω με τον εαυτό μου. Ο μικρός έχει χαζέψει με όλα, αλλά δε μου αφήνει το χέρι. Μία σοκολατίτσα τον σιγουρεύει ότι είναι μια ωραία μέρα.

I find myself smiling constanly! So much snow…everywhere… I wonder if we will have more snowy days in the future. Who knows! We have to make the most of this one! I am secretely beginning to see how many things i have miss out on when insisting to live in the centre of cities. I am so glad we are not in a flat. And it took a lot for me to say that!

Με πιάνω και χαμογελάω συνέχεια! Τόσο χιόνι…σε τόσα μέρη… παντού! Αναρωτιέμαι αν θα ζήσουμε πολλές τέτοιες χιονισμένες μέρες. Ποιός ξέρει, ας χαρούμε τη σημερινή! Σκέφτομαι πόσες τέτοιες μέρες έχασα σαν παιδί και σαν ενήλικη όταν επέμενα να μένω στο κέντρο της κάθε πόλης που ζούσα. Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε επαρχία, και πολλοί φίλοι μας γελανε όταν τους μιλάω γι αυτή την αίσθηση. Πόσο χαίρομαι που δεν είμαστε πια σε διαμέρισμα, όμως! Πόσα πολλά χάνουμε κλεισμένοι στα κουτάκια μας…

We continued to walk around the park and there were so many groups of people playing snowfights and building snowmen, it felt really good!

Συνεχίσαμε τις βόλτες στο πάρκο και είχε τόσο πολύ κόσμο που έπαιζε χιονοπόλεμο, γελούσε δυνατά, και φτιάχνανε χιονάνθρωπους!

We got home and Snowy-Stavros and Rita were waiting for us. Around of hot Vimpto and teas and we cuddled up in the sofas. “yes, you can put on Cars 2 Alexandros…” He is tired from all the excitement, the snow and everything being different. Cuddle up time!

Φτάσαμε σπίτι και η Ρίτα με τον Snowy-Stavro μας περιμένανε. Ένας γύρος ζεστά φλιτζάνια και χουχουλιάσαμε στους καναπέδες. “Εντάξυ Αλέξανδρε, θα βάλουμε το Cars 2….” Είναι εξουθενωμένος από όλη τον ενθουσιασμό της ημέρας, το χιόνι, όλα διαφορετικά! Αγκαλίτσα time!

Kαλημέρα! Goodmorning!

“Mummyyyyyyyyyyy…I feel better now!”

He stroked his belly to show me how well he looks. He was ill the day before with fever. His pj’s are too short and his top doesn’t match his buttom.
“Καλημέρα Αλέξανδρε!”
“I had water and now I feel better mummy. No monster under my bed! Look! Gerry is asleep. Shhhhh… (he tucks him in) and the other Gerry (he puts him next to no1). There! Nice n warm now….waky waky Gerries!!!!! (he sees that I am not moving) come mummy come! speak!speak!”

(I put on my weird voice on)”αααα…καλημέρα Αλέξανδρε! πωπω κάνει κρύυυυο, ε?!”

“yes…coooold” (he pretends he’s cold and shakes his boddy)

“τί είπες δε καταλαβαίνω Αγγλικά, αφού το ξέρεις! Κρύο ε?”

“yeah, κρύο!”

“πάμε να ξυπνήσουμε και τον άλλο Gerry?”

“yes yes yes!”

“τι είπες δε κατάλαβα? ναι?”

“ναι, waky waky other Gerry!”

“δε καταλαβαίνει. Πρέπει να του πείς ξύπνα!”

“oh…ok! ξύπνα Gerry, ξύπνα!

(I put on my other Gerry voice)” καλημέρα! καλημέρα Αλέξανδρε! είσαι καλυτερα σήμερα?”

the conversation carries on like this and A is only repeating a few greek words.

“Αλέξανδρε, ξέρεις ότι μιλάς πολύ ωραία τα Ελληνικά?” Gerry no2 says.

He stops and stares at me, not Gerry.

“really?”

“ναι αγάπη μου!”

“yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah” and starts running from one room to the other!

The day has begun!

Christmas untrimming – Χριστούγεννα τέλος όβερ!

Is it really? The clue is in the calendar… 21st of January. Yep, it’s over. Nevertheless, the Christmas boxes and bags are still in the spare bedroom, waiting to be put away. I refuse for Christmas to be over for a number of reasons, one of them being how long January is! But I suppose now I can finally see the end of it I can mentally move forward! I took some quick snaps before we took everything down, last weekend. Throughout the Christmas period we keep adding to the decorations and we don’t really stop until it’s time to take things down.
…………………………………………

Ναι, επιτέλους, αφού το ημερολόγιο δείχνει πια 21 Γενάρη και μπορώ με σιγουριά να πώ ότι βλέπω το τέλος του μήνα, το παίρνω πια απόφαση, τα Χριστούγεννα τελείωσαν! Και ενώ έχουμε κατεβάσει τα στολίδια από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, (και με μηδέν συνεργασία από μέρος μου) όλα τα πράγματα βρίσκονται ακόμα σε τσάντες, το τελευταίο στάδιο πριν ανέβουν στη σοφίτα για άλλους 11 μήνες. Έτσι για την πλήρωση, και τελικό αντίο, ήθελα να ανεβάσω αυτές τις φωτογραφίες από τα Χριστούγεννα στο σπίτι μας φέτος. Και μετά, αλήθεια, θα συντονιστώ με το ρολόι που θα δείχνει Γενάρη.

Last minute Christmas cards.

Χριστουγεννιάτικες κάρτες που ήρθαν προς το τέλος.

Christmas Cards on every wall of the house.

Κάρτες παντού!

Love those orange and gold leaves! I think I might try and go more with these colours next year. (Mental note that was!)

Τα πορτοκαλιά και χρυσά φύλλα ήταν μεγάλη επιτυχία φέτος! Να θυμηθώ να ψάξω αυτά τα χρώματα για τουχρόνου!

Christmas baubles decorating the decorations! ha!

Χριστουγεννιάτικες μπάλες παντού! Ακόμα και στα διακοσμητικά!

Lights on windows

Φώτάκια όσα πιο πολλά γίνεται!

OK! Hands up who watched Kirtsie Allsop’s Handmade Christmas! I watched it and got so inspired I started crafting at 2 o’clock in the morning! So these are my Christmas 2011 crafts. Some are good, some where just fun with a questionable result but all of them brought the Christmas spirit to our home (obviously a little too much as I am still writing about it towards the end of January!). On the photo above I dried some apples and glittered them to reflect the light of the candles.

Φέτος τα Χριστούγεννα είδα μια εκπομπή στην τηλεόραση το Kirtsie Allsop’s Handmade Christmas όπου η παρουσιάστρια μας έδειξε πολλούς τρόπους για να φτιάξουμε Χριστουγεννιάτικα δωράκια και διακοσμητικά. Μου άρεσε τόσο πολύ που μέσα στο βράδυ έβγαλα τα εργαλεία μου και άρχισα να φτιάχνω διακοσμητικά της τελευταίας στιγμής! Κάποια βγήκαν τέλεια, κάποια έτσι κι έτσι, όλα όμως μου φτιάξανε τη διάθεση και μπήκα τόσο στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα που ακόμα να το ξεπεράσω! Στην επάνω φωτογραφία αποξηρμένα μήλα με χρυσόσκονη.

Candle holders with the decoupage technic.

Έφτιαξα ρεσσό με την τεχνική του ντεκουπαζ.

A last minute handmade wreath.

Έφτιαξα και στεφάνι τελευταία στιγμή! Για πρώτη προσπάθεια καλό βγήκε!

Traditional Xmas sweets Greek style! Some where bought I have to admit!

Ελληνικά παραδοσιακά γλυκά. Κάποια αγορασμένα πρέπει να ομολογήσω.

And I am so proud of my idea to sprinkle edible glitter on the Greek koyrabiedes (a little like shortbread biscuits only covered in icing sugar)! It worked out really well!

Και είχα την ιδέα να βάλω γκλίτερ στους κουραμπιέδες! Ο συνδιασμός ήταν απίστευτος! Το άσπρο της άχνης ζάχαρης και το λαμπίρισμα του γκλίτερ ήταν πολύ Χριστουγεννιάτικο!

Wellington turkey Jamie Oliver style! It was truly amazing! Must be repeated!

Γαλοπούλα Wellington όπως στη συνταγή του Jamie Oliver! Ήταν απίστευτη! Πρέπει να επαναληφθεί!

With cranberry sauce and mushrooms and bacon… oh, it was divine! Not to mention I didn’t lift a finger! All done by hubbie!

Με γέμιση κράνμπερυ και μανιτάρια και μπέϊκον…ήταν απίστευτη! Και το καλύτερο…δεν έκανα τίποτα! Τα έκανε όλα ο άντρας του σπιτιού! Αυτό σίγουρα πρέπει να επαναληφθεί!

And, of course, the necessary drinks! You can’t get dehydrated now, can you?

Xmas tea!

Stocking fillers!

Μικρά δωράκια!

This year Father Christmas left a trail of chocolate coins all the way from Alexandros bed to the Christmas presents! He must have been a really good boy!

Φετος ο Αγιος Βασίλης, άφησε χρυσές σοκολάτες από το δωμάτιο του Αλέξανδρου μέχρι το δέντρο! Δεν το πίστευε ο μικρός!

………

That’s all, I promise no more Xmas posts, although there may be one coming up about the year 2011, but that’s a different thing, right?

Αυτά αγαπημένοι αναγνώστες! Εδώ θα τραβήξω γραμμή και, αλήθεια, δε θα σας δείξω άλλα Χριστουγεννιάτικα! Τουχρόνου πάλι! Αν και ένα ποστ για το 2011 που περασε το έχω στασκαριά! Αλλά, Γενάρης είναι ακόμα, το δικαιούμαι….έτσι δεν είναι? Φιλιά!

HAPPY NEW YEAR! ENJOY 2012!

Sat on our living room we watched this amazing extra long production of fireworks and music on the tele! Press play and enjoy!

Oh, yes! The Olympics are coming to town this year! The mayor of London probably decided to spend every penny on this year! It is so amazing, so over the top…the exact opposite of the years that London is experiencing at the moment! The same super production 7-8 years ago would fit in with the financial boom just right. But in the years of the extended depression and future uncertainty, I think we all watched it with a little less enthusiasm. I want to think this is the end of the recession, I want to ignore the articles of the double recession about to, elegantly, hit us next year and just dance”what’s this over the hills…is it a monster?”

HAPPY (belated) NEW YEAR TO US ALL!
My only wish is, to be able to laugh out loud no matter what life throws at us!

By the way, have a look at the millennium fireworks! I always had the millennium as a recent event in my mind. It felt like centuries ago when I watched the video!

……………………..

Βάλτε το βιντεάκι στο δυνατό και παρακολουθήστε τα πυροτεχνήματα που είδαμε κι εμείς στην τηλεόραση σε υποδοχή του 2012! Είναι η χρονιά των Ολυμπιακών, η χρονιά του diamond jubille της βασίλισσας, η χρονιά του Λονδίνου! Φαντάζομαι στο δημαρχείο την ώρα που αποφασίζανε για τα φετινά πυροτεχνήματα τον Μπόρις (δήμαρχο Λονδίνου) να λέει “ποιός την χ…. την κρίση! Δώστε του να καταλάβει φέτος!” Η σούπερ ντούπερ παραγωγή που παίχτηκε μπροστά στα μάτια μας και πάνω από τον Τάμεση κράτησε απίστευτη ώρα! Δεν θυμάμαι άλλη χρονιά να είναι τόσο οργανωμένα, τόσα πολλά και με πλήρη μουσικό συντονισμό τα πυροτεχνήματα στη πόλη μας! Για την ακρίβεια έριξα και μια ματιά στα πυροτεχνήματα του 2000 που τόσο τα είχανε διαφημίσει πριν καν τα δούμε. Δεν τα θυμόμουν καθόλου. Βάλτε τα να κάνετε σίγκριση! Είναι και η αλλαγή στα τεχνολογικά, είναι και οι απαιτήσεις του θεατή πια τόσο πιο απαιτητικές! Δεν μας ξαφνιάζει τίποτα πια!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Πάντα να γελάμε με ό,τι κι αν μας στέλνει η ζωή!

Our December with Pictures

As you may have realized by now, I love taking photos. I photograph everything, it’s a little compulsive and love doing it! Some I share here, most I keep. I decided to start a little tradition where at the end of every month I will just randomly upload some of the photos I took, just to remind myself what this month was about. Some I have shared on twitter and there may be more! I love making the rules! Hope you enjoy it!