Τραβώντας κουπί
Αυτή την περίοδο και στον αναβρασμό της μετακόμισης, αισθάνομαι όπως οι κωπυλάτες της φωτογραφίας. Είμαστε όλοι κουρασμένοι, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Ο καθένας από το πόστο του τραβάει κουπί. Με τα λάθη να διορθώνονται άμεσα και να καλύπτονται από τον άλλο. Ακόμα και ο μικρός έχει βάλει το χεράκι του. Σε ένα βάζο βάζουμε νομίσματα για κάθε δουλειά που κάνει. Θέλει να πάει λέει στη Legoland (Λονδίνο) ή στη Disneyland (Φλόριντα). Κι εμείς σαν “καλοί” γονείς τον καθοδηγούμε προς την Legoland. Τί υπέροχη η ηλικία των 4μιση που ακόμα δεν έχουν την αίσθηση της γεωγραφίας και του χρήματος!
Στο αυτοκίνητο εδώ και καιρό ακούγεται η Λιλιπούπολη. Στην αρχή ο μικρός δεν την πολυεκτίμησε. Είναι μεγάλη η πολιτισμική διαφορά και στη μουσική για να μην πάω καν στη γλώσσα. Τώρα ανα διάφορες φάσεις το σιγουτραγουδάμε μαζί. Είναι τα μεταξύ μας αστειάκια.
Στην Ελλάδα η ΕΡΤ έκλεισε. Και μάλλον ξανανοίγει. Και ήθελα να το γράψω εδώ για να θυμάμαι τί άλλο έκανα αυτή την περίοδο πακετάρωντας. Ακούω, λοιπόν, ΣΚΑΙ με όλα τα ντοκυμαντέρ που είχε στο συρτάρι του ο ραδιοφωνικός σταθμός και αισθάνομαι μια περηφάνια για την χώρα μου. Ποτέ δεν είχα ακούσει τόσους Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου μαζεμένους να μιλάνε για αυτό που τους παθιάζει περισσότερο, τη δουλειά τους. Συνήθως για πολιτικά τους ακούω να μιλάνε όταν τους πετυχαίνω στις ειδήσεις το καλοκαίρι. Στον φόντο πάντα μια ανησυχία για το τί θα συμβεί και μέχρι πού θα πάνε τα πράγματα. Εκείνα τα 2χρόνια που ήμουν στην Ελλάδα ένα πράμα έμαθα καλά για την χώρα που με μεγάλωσε: κανείς πολίτης δεν είναι ίσος απέναντι στο κράτος και οι βασικοί κρατικοί μηχανισμοί λειτουργούν επιλεκτικά. Δεν γνωρίζω πότε ξεκίνησε αυτό. Μεγαλώνοντας ήμουν προστατευμένη από τα δρώμενα και με την ενηλικίωσή μου έμαθα σε ένα τελείως διαφορετικό σύστημα. Είναι όμως πολύ λυπηρό και δεν γνωρίζω πότε και αν θα αλλάξει αυτό.
Και όλο αυτό επιρρεάζει κι εμάς εδώ, εκτός συνόρων. Παράδειγμα οι εκλογές, και ενώ υπάρχει νομοθεσία για να μπορούμε να ψηφίζουμε στις Ελληνικές εκλογές, μας έχουν στερήσει το δικαίωμα αυτό εδώ και χρόνια. Πολύ απλά δεν τις οργανώνουν. Ας μην μιλήσω καν για την Ελληνική πρεσβεία ή για την οργάνωση και στήριξη της Ελληνικής κοινότητας στο εξωτερικό. Προχτές μου έστειλαν τα πρακτικά της ετήσιας γενικής συνέλευσης της κοινότητάς μας εδώ και δάκρυσα. Είναι εμφανές ότι είναι στα τελευταία της. Είναι πολλές οι πλάτες που γυρίσαμε. Και η Ελλάδα και τα Ελληνόπουλα του εξωτερικού. Είναι πολλά τα κομπλεξικά εγώ μας που θέλουν να προβληθούν. Είναι και κομματάκι δύσκολο να λειτουργείς σαν ομάδα, σε κοινότητα. Δεν έχω συμπέρασμα, ούτε και προτάσεις, απλά σκόρπιες σκέψεις και αν δεν τις γράψεις στο μπλογκάκι σου πού αλλού θα τίς πεις?!
Και οι κούτες πληθαίνουν, οι μέρες λιγοστεύουν, η δουλειά στο γραφείο γίνεται μερόνυχτα πιά (διότι όταν στεγάζεις το γραφείο στο σπίτι τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα) και η κούραση κάτω από τα μάτια εμφανής. Λογαριασμοί τελειωτικοί, λογαριασμοί καινούριοι, αλλαγές διευθύνσεων και άλλα πολλά σε λίστες ατελείωτες. Ένα διαγράφω, δυό τρία ξεπηδάνε τα άτιμα. Και αισθάνομαι το στρες αλλά και την επιφανειακή γαλήνη. Γιατί ετούτη εδώ η βάρκα ξέρει να τραβάει καλό κουπί και στα δύσκολα. 
7 Χρόνια γάμου!
Πριν 7 χρόνια τέτοια μέρα μου φτιάχνανε το μακιγιάζ και τα μαλλιά ενώ έξω έριχνε καρέκλες. Εσύ ακόμα τα έπινες με το το τσούρμο φίλους από Αγγλία σε διάθεση διακοπών, σε μπαράκι στη Γλυφάδα βλέποντας ποδόσφαιρο (World Cup νομίζω και σίγουρα έπαιζε η Αγγλία, το θυμάμαι).
Δεν έτρεμα καθόλου. Τα θυμάμαι όλα με λεπτομέρεια. Από το αμάξι να με πηγαίνει, τους χορούς έως το τελευταίο ποτό στο μπαλκόνι μας εκεί γύρω στις 6 το πρωί. To νταβαντούρι ξεκίνησε καμιά βδομάδα πριν όταν άρχισαν να καταφτάνουν στην Ελλάδα οι διάφοροι καλεσμένοι μας. Κάθε αεροπλάνο και παρέα. Από Εδιμβούργο, από Λονδίνο και από Μάντσεστερ. Κάθε προσγείωση και αντάμωση, κάθε αντάμωση και γέλια.
Ήταν το ωραιότερο καλύτερο πάρτυ της ζωής μας! Το να ενώσεις όλα τα κομμάτια της ζωής ενός διπολιτισμικού ζευγαριού είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Κι όμως, με πολλές διαπραγματεύσεις, διευκολύνσεις, πληροφορίες και υπομονή, έγινε και αυτό! Για μας ο γάμος μας, εκτός από το μυστήριο, ήταν και μία μαγική στιγμή. Αυτή που όλοι οι ανρθωποί μας, από όλες τις γωνιές του πλανήτη μαζεύτηκαν, γέλασαν (πολύ όμως), χόρεψαν
(πάρα πολύ όμως), ξενύχτησαν (μέχρι που τα γκαρσιόνια κλείδωσαν το παραλιακό μαγαζί και τους αφήσαν εκεί να συνεχίζουν. Είχε πάει 8 το πρωί.) και έγραψαν τις δικές τους ιστορίες τόσο έντονες μέσα τους που μας μπριζώνουν να το επαναλάβουμε. Το γλέντι, για την ακρίβεια, τελείωσε 10 μέρες μετά, αφού είχαμε περάσει μια βδομάδα στην Μύκονο με την παλαβιάρικη παρέα του άντρα μου, τους φίλους που έχει από παιδι.
Για μας ήταν η ολοκλήρωση. Όταν το αγόρι μου έγινε ο άντρας μου, η κολλητή μου κουμπάρα μου, οι γονείς μου/του πεθερικά, ο αδερφός μου αδερφός του, η αδερφή του αδερφή μου και όλοι οι φίλοι μας μάρτυρες. Δεν ήταν η αγάπη με την ρομαντική έννοια. Αυτή είχε έρθει νωρίτερα. Όταν κλείνει η πόρτα της κρεβατοκάμαρας οπουδήποτε ζευγαριού, παντρεμένου ή όχι, τότε εκδηλώνεται, συζητιέται, τσαλακώνεται και δουλεύεται η αγάπη.
Φέτος, η επαίτειος, μας βρίσκει σε νέες περιπέτειες. Και αυτή τη φορά, όπως και τα τελευταία 4 χρόνια, με έναν μικρό συνοδηγό. Και πολλές φορές, μες τις δυσκολίες, αναπολούμε το πάρτυ εκείνο το καλύτερο. Και αναρωτιόμαστε αν θα ξανακάνουμε άλλο. Ίσως μια μέρα όταν ο συνοδηγός μας είναι αρκετά μεγάλος για να εκτιμήσει το δωρεάν μπαρ. Σήμερα τραβάμε κουπί και γιορτάζουμε ταυτόχρονα. Και το μέλλον μας φαίνεται πολλά υποσχόμενο και φωτεινό!
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ! HAPPY 7th ANNIVERSARY!
Μετακόμιση No 11
(via)
Μετά απο 10 μετακομίσεις και ενώ προετοιμαζόμαστε για την 11η περνάνε σκέψεις σαν σαιτες στο μυαλό μου.
1) το πόσο λίγο δεμένη είμαι με τα υλικά. Θα μπορούσα να φύγω άνετα και να μην πάρω τίποτα.
2) το πόσο εχω κουραστεί να αγοράζω τις ελλείψεις ενός καινούργιου σπιτιού. Αυτά τα τοσο βαρετά τύπου σκουπιδοτενεκες, βούρτσα τουαλέτας, καπέλα για το φως είναι που με φέρνουν ενα βήμα πιο κοντά στο τάφο νομίζω.
3) γιατί να μην έχουν όλα τα σπίτια σιγκεκριμένα έπιπλα κολλημένα στο δάπεδο. Αφού όλοι στο IKEA πάμε! Ειδικά στα περιφερειακά (βιβλιοθήκη/χαζό τραπεζάκια/βιτρίνες κτλ) τί νόημα έχει να βιδώνουμε και να βρίζουμε όλοι πάνω από τις ίδιες οδηγίες συναρμολόγισης!
4)από τότε που θυμάμαι παίζω το εξής παιχνίδι τις τελευταίες βδομάδες πριν μετακομίσουμε: κάθε φορά που κάνω ντουζ κοιτάζω τα μπουκάλια στο μπάνιο και προσπαθώ να μαντέψω ποιό από αυτά θα έχει τελειώσει πριν τη μετακίνηση και άρα δεν θα δει το καινούργιο μπάνιο. Αν συμπαθώ και κανένα ιδιαίτερα δε το πολυχρησιμοποιώ για να έρθει μαζί μας. (Ντουρουρουρου Ντουρουρουρου….)
5) μετανοιώνω που δεν έχω βγάλει φωτογραφίες τα κλειδιά των σπιτιών που μέναμε. Τώρα θα είχαμε μια ωραία συλλογή. Εχω σκεφτεί να κάνω ενα πάπλωμα (quilt) με όλες τις διευθύνσεις μας αλλά όπως καταλάβατε με τις μετακομίσεις δεν εχω κατορθώσει να το υλοποιήσω.
6) το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που έχουμε μείνει στην ίδια στέγη είναι 2χρόνια και 8 μήνες.
7) σε κάθε μετακόμιση προσπαθώ να ανοίγω όλο και λιγότερες κούτες με αναμνήσεις. Κάνει την όλη διαδικασία πιο γρήγορη, και σίγουρα λιγότερο επώδυνη. Γενικά αυτό το παιχνίδι με “το θυμάσαι τότε που…” με εκνευρίζει. Ίσως γιατί εχω πορωθεί με το άλλο “μια μέρα θα…”
8) σε κάθε μετακόμιση ρίχνω πολύ δουλειά στο να ξεπακεταρω όσο δυνατόν πιο γρήγορα. Οι κούτες με εκνευρίζουν απίστευτα! Έχει εκπλαγεί πολύς κόσμος με το πόσο έτοιμο φαίνεται το σπίτι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
9) στις τελευταίες μετακομίσεις και παρόλο που είμαστε με τον μικρό πια, δεν έχει προσφερθεί να μας βοηθήσει κανείς από συγγενείς και φίλους. Είτε νομίζουν πως έχουμε γίνει επαγγελματιες είτε μας έχουν βαρεθεί να αλλάζουμε.
10) ώρες ώρες υποψιάζομαι πώς στα γεράματά μας θα έρθουν όλες αυτες οι κουραστικές στιγμές και θα μας χτυπήσουν την πόρτα. Ελπίζω εμείς να έχουμε μετακομίσει.
11) παιχνίδι που έχουμε παίξει στο πάτωμα σπιτιού που είχαμε πιάσει και έπρεπε να περιμένουμε τα έπιπλα μας/ πράγματά μας 2-3 βδομάδες με αποτέλεσμα να μην έχουμε άλλο τρόπο ψυχαγωγίας (αλλά ούτε και καναπέ/καρέκλα να κάτσουμε): παίρνει ο καθενας από ένα διαφημιστικό πίτσας και λέει το όνομα μιας πίτσα πχ μαργαρίτα. Ο άλλος λέει την τιμή μετά εσύ λες τη δικιά σου τιμή. Αυτός με την μικρότερη τιμή κερδίζει. Έχεις δικαίωμα μίας μπλόφας και αν σε πιάσει ο άλλος κάηκες. Πολύ γέλιο, σας το συνιστώ. Επίσης, το τί χαρά κάναμε κάθε φορά που μας πετάγανε καινούργιο διαφημιστικό ήταν απίστευτο!
Interview with a 4 1/2 year old
1. Why do you like being a kid?
because I love being a boy.
2. One word to describe you would be _______.
Alexandros, the mega buster!
3. What advice would you give your parents?
Drink water
5. If you could be any animal, which one would you be and why?
A cat or a dog because I like them
6. What do you like to do for fun?
Play Spiderman
7. Tell about a funny time in your life.
Pinky Ponk (no other answer)
8. What is your favorite thing to do? Why?
Play Spiderman because he’s cool.
9. What is your favorite thing to do with your friends?
Play Spiderman
10. What was the nicest thing you did for someone?
Ermmm … Nothing
11. What do you think you will be doing 10 years from now?
I got my school bag and I will go to school
12. What is your favorite thing to do in the summer?
Play Spiderman. He can swim really fast! !
13. What would be the ideal allowance? Tell me how you would use it.
I want the tickets (paper money). I would buy some food from the shop!
14. What do you think makes a person good-looking?
Mummy is pretty….
15. Name two things we should do as a family on the weekend.
Play card games and dressing up.
16. What is the grossest thing you can think of?
Potatoes and poo poo.
All about mum.
1. How old is your Mom?
33
2. What is your Mom’s favorite color?
Pink
3. What is your Mom’s favorite food?
Ermmm soup
4. How tall is your Mom?
….
5. What shoe size does she wear?
…
6. What is her favorite TV show?
Boats
7. What time does your Mom wake up in the morning?
100…. no no 8 o’clock!
8. What does you Mom do while you’re at school?
She is building cars
9. What is your Mom’s first name?
Eliza
10. What do you like best about your mom?
Her dress
All about your Dad
1. How old is your dad?
34
2. What is Dad’s favorite sport to play?
Football
3. What is Dad’s favorite food?
Four Sausages
4. How strong is your Dad?
Really strong!!!
5. Where does your Dad work?
In a hospital!
6. What is Dad’s favorite TV show?
Football!
7. What is your favorite thing to do with Dad?
Play cars!
8. How tall is your Dad?
54!
9. What do you like best about your Dad?
His pyjamas!
10. What is your Dad’s first name?
Phil
Διγλωσσία: και τώρα, τί γλώσσα να του μιλήσω;!
Τα παρακάτω είναι προσωπικά αποφθέγματα. Δεν έχω καμία επαγγελματική ιδιότητα με τη διγλωσσία και όσο κι αν το ψάχνουμε μόνοι μας εννοείται ότι δεν είμαστε ειδήμονες. Σκέφτηκα όμως να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα που ίσως να βοηθήσουν κάποιους γονείς στο θέμα αυτό για το οποίο δύσκολα βρίσκεις πηγές και ανθρώπους να το συζητήσεις.
Οταν πρώτοξεκινήσαμε το ταξίδι μας σαν γονείς ένα απο τα θέματα που μας απασχόλησαν ήταν αυτό της γλώσσας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα πράγματα ήρθαν πολύ φυσιολογικά και αυθόρμητα στην σχέση μας σαν διπολιτισμικό ζευγάρι. Μεταξύ μας μιλάμε Αγγλικά. Και όσο και αν αυτο μας φαίνεται φυσιολογικό μία φιλενάδα μου μετά από χρόνια και αφού ήμασταν παντρεμένοι είδε πόσο καλά Ελληνικά μιλούσε ο άντρας μου και με ρώτησε γιατί δεν μιλάμε μεταξύ μας Ελληνικά. Δεν ήξερα τί να απαντήσω. Ηταν σαν να μας ρωτάνε γιατί έχουμε χέρια. Για μας ήταν το αυτονόητο. Αλλά γιατί; Η ερώτηση μου έμεινε και το σκέφτομαι σε διάφορες φάσεις. Νομίζω μιλάμε Αγγλικά γιατί η αρχή και η ανάπτυξη της σχέσης μας ήταν με βάση τα Αγγλικά. Δεν γνώριζε δηλαδή από την αρχή ο άντρας μου Ελληνικά ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε. Τώρα πια που η σχέση έχει εδραιωθεί, τόσο έχει παγαιώσει και η επικοινωνία μας στα Αγγλικά.
Οταν ήρθε στη ζωή μας ο μικρός ήρθε και το ερώτημα που έχουμε όλοι οι γονείς που είμαστε σε διπολιτισμικες οικογένειες: πώς να μιλήσουμε στα παιδιά;
Διαβάζω πολλά blogs και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο που απευθύνονται στις δίγλωσσες/τριγλωσσες οικογένειες και βλέπω πως το θέμα μπορεί να πάρει πολλές μορφές! Για αρχή μια άσκηση που θα πρότεινα σε όλους εμάς τους γονείς ειναι να ζωγραφίσουμε το δικό μας πορτραίτο πολιγλωσσίας. Είναι κάτι που το έχω δεί σε διάφορα μπλογκ και το έκανα κάποια στιγμή πριν δυο χρόνια για μας και μπορώ να πώ πως με βοήθησε πολύ.
Πώς να το κάνετε:
Βάζετε τον μπαμπά και τη μαμά ψηλά και με απόσταση και από κάτω τα παιδιά. Διαλέξετε χρώματα για την κάθε γλώσσα και δηλώσετε τα πάνω δεξιά. Στη δική μας περίπτωση το κόκκινο ειναι για τα Αγγλικά και το μπλε για τα Ελληνικά. Επειδή εγώ μιλάω στον άντρα μου στα Αγγλικά ζωγράφισα ένα βέλος από εμένα προς εκείνον κόκκινο. Εκείνος μιλάει σε μένα επίσης στα Αγγλικά επομένως το δικό του βέλος ειναι επίσης κόκκινο. Αυτό γίνεται για όλα τα μέλη της οικογένειας και τις επιμέρους σχέσεις.
Το επόμενο βήμα είναι τα εξωτερικά βέλη. Καταρχάς το σχολείο, μετά οι συγγενείς, οι φίλοι, και η κοινωνία, η γλώσσα δηλαδη που χρησιμοποιείται στα μαγαζιά που ψωνίζουμε, οι γείτονες κτλ Σημείωση: υπάρχουν περιπτώσεις όπου η γλωσσα μπορει να μην συμβαδίζει με την χώρα διαμονής βλ Σαουδική Αραβία, Αφρική αλλά και σε περιοχές της Βρετανίας όπως η Ουαλία κτλ
Η ασκησούλα αυτή με βοήθησε πολύ τόσο στο να εδραιωθεί μέσα μου ο τρόπος που θα πετύχει η διγλωσσία όσο και στο να συνειδητοποιήσω την αναλογία της έκθεσης της δεύτερης γλώσσας στον μικρό. Βοηθάει να το κάνετε και τακτικά, αρκεί να είστε ειλικρινεις. Και δεν χρειάζεται καν να το ζωγραφίζετε από κάποια φάση και μετα, ειναι σαν απλό σκανάρισμα των λεκτικων σχέσεων. Εκθέτω το παιδί αρκετά στην δεύτερη γλώσσα;
Να πώ εδώ πως την ίδια άσκηση μπορείτε να κάνετε και όταν υπάρχει σημαντική αλλαγή, είτε στο περιβάλλον (χρόνια διαμονή σε άλλο μέρος πχ) είτε στην οικογένεια (άφιξη νέου μέλους, διαζύγιο κτλ). Εμάς για παράδειγμα μας βοήθησε όταν ήρθαμε από την Ελλάδα στην Αγγλία μόνιμα.
Σε τί ποσοστό του μιλάτε για παράδειγμα Ελληνικά αυτή την περίοδο; Τότε θα δείτε και τις εξελίξεις, την πρόοδο που γίνεται μέσα στην οικογένεια. Για παράδειγμα ο μικρός πέρισυ τέτοια εποχή μου απαντούσε μόνο Αγγλικά. Τώρα απαντάει 70%Ελληνικά. Η μεγάλη αλλαγή έγινε με δική του πρωτοβουλία καθαρά και όταν εκείνος το επέλεξε. Εγω ήμουν προετοιμασμένη για το ότι μπορεί και να μην μιλήσει Ελληνικά.
Ενας άλλος παράγοντας που βλέπω εγω στην πράξη ειναι οι δικές μας αντοχές σαν γονείς. Ας μην ξεχνάμε ότι το να εμπλουτίζεις συνέχεια το λεξιλόγιο και να διορθώνεις τη γραμματική του παιδιού (με ωραίο πάντα τρόπο εννοείται) ειναι κουραστικό και για εμάς τους γονείς και αναλόγως την γενικότερη κούραση και δρώμενα ίσως κάποιες περιόδους να το βάζουμε σε δεύτερη μοίρα. Ανθρώπινο δεν ειναι κι αυτο; Αρκεί να θυμόμαστε να επανερχόμαστε.
Μέχρι εδώ ευκολάκι έτσι; Τί γίνεται όμως με τις γκρίζες ζώνες; Οταν για παράδειγμα βρισκόμαστε στα πεθερικά μου, όπου η κύρια γλώσσα ειναι τα Αγγλικά. Επιπλέον, ειναι πολύ πιο εύκολο να μην μιλήσω κι εγώ Ελληνικά τόσο για την ευκολία, όσο και για την συνύπαρξη της παρέας. Παρόμοια περίπτωση ειναι και αυτή στην παιδική χαρά ή σε σπίτι φίλων μη Ελλήνων. Εκεί τα πράγματα ειναι πιο πολύπλοκα.
Η επιλογή, έχω καταλήξει, έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες που καμία σχέση δεν έχουν με τη διγλωσσία. Καταρχάς, έχει να κάνει με τη δικιά μας σχέση. Ειναι πιο εύκολο για μένα να συνεχίσω να μιλάω Ελληνικά στον μικρό όταν είμαστε με μη Ελληνες φίλους που ειναι πολύ κοντινοί μας. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα είναι αλήθεια, και ίσως δημιουργείται και ένα τοίχος στην συνεννόηση, αλλά όταν η σχέση με τους μεγάλους ειναι στενή και σταθερή, τότε αυτό το τοίχος ειναι σαν να ειναι αόρατο. Ναι, θα με ρωτήσουν τί είπε ο μικρός, αν θέλει κάτι κτλ αλλά σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει θέμα.
Το δύσκολο ειναι όταν βρισκόμαστε με ανθρώπους που οι σχέσεις μας ειναι αδύναμες. Εκεί, το ίδιο τοίχος μπορεί να γίνει βουνό απροσπέλαστο και τότε είναι που ο αγώνας μας για τη διγλωσσία μπαίνει προς το παρόν σε αναμονή. Αυτό όμως που ανακάλυψα μέσα από την μέχρι τώρα πορεία μας με τον μικρό είναι ότι ειλικρινά, δεν πειράζει!
Και εδώ καταρρίπτεται ο μύθος “η μαμά μιλάει ΜΟΝΟ τη μια γλώσσα και ο μπαμπάς ΜΟΝΟ την άλλη γλώσσα. Αυτό που βλέπουμε εμείς στην μέχρι τώρα πορεία μας είναι ότι το εκατό τοις εκατό στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει ειναι η καθημερινή πάλη ώστε τα βελάκια αυτά να ειναι όσο το δυνατόν πιο πολύχρωμα γίνεται.
Ας συνεχίσουμε να το προσπαθούμε λοιπόν! Εμείς βλέπουμε ήδη φοβερά επιτεύγματα στην ικανότητα του μικρού τόσο στην αντίληψη και χρήση της γλώσσας όσο και στην ικανότητα να ξεχωρίζει μόνος του ποιά γλώσσα να χρησιμοποιήσει σε κάθε περιβάλλον! Και ειναι απίστευτο!
Στιγμιότυπα τις τελευταίας βδομάδας:
“Σε πόσα βράδια θα πάμε Ελλάδα;”
“Σε πέντε αγάπη μου”
“Yaaaaay! Μαμά, θα πάμε και στο σπίτι στο χωριό ε;” (Στο οποίο δεν έχει ξαναπάει)
“Ναι αγάπη μου!”
(Αναστενάζει) “they speak your language there right?”
Βαριά η καλογερική βλέπετε! Γιατί τα λαθάκια που κάνει με μένα δεν θέλει να τα κάνει μπροστά στους συνομίλικους του! Χαχα!
· · · · ·
Μια μέρα πρόσφατα ακολούθησα τη συμβουλή που μου έδωσε η κοπέλα που έχει το Αγριμιώ που ασχολείται και επαγγελματικά με το θεμα του Ελληνισμόυ στην Αυστραλία, και τυπωσα το όνομά του μικρού στα Αγγλικά και στα Ελληνικά και το κόλλησα στην πόρτα του. Οταν το είδε ενθουσιάστηκε! Στη φάση που είμαστε ξέρει να διαβάζει και να γράφει το όνομά του στα Αγγλικά. Αφού πανηγύρισε σταμάτησε προς στιγμής και βλέπει την Ελληνική εκδοχή.
“Τι ειναι αυτό;”
” το όνομά σου στα Ελληνικά.”
Σιωπή…..και μετά από ώρα με σιγανή αργόσυρτη φωνή:
“Δεν …..ειναι …..το ίδιο …..ε;”
“Οχι”
Το κοίταξε καλά κάλά με γουρλωμένα μάτια και ήταν σαν να διάβαζα τις σκέψεις του (ωχ…. Αυτή θα με βάλει να το μάθω κι αυτό ε;) και έτσι απλά έφυγε σβούρα για το σαλόνι!
Το γράψιμο όμως ειναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που για μας ειναι καινούριο μονοπάτι! Για να δούμε… Πώς άραγε θα το διαβούμε…
(Πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ greekfamiliesabroad.blogspot.com
Τα συμπεθέρια και το Σούπερ Μάρκετ
Αναφέρομαι συχνά στο μπλογκάκι μου για την ενδιάμεσα κατάσταση, το in between, και έχω αφιερώσει και κατηγορία στη δεξιά στήλη. Όλοι μας έχουμε βρεθεί στην ενδιάμεσα κατάσταση. Είτε είναι ανάμεσα σε φίλους ή συγγενείς που είναι τελείως διαφορετικοί, είτε είναι η διαδρομή για ένα μέρος, ειδικά όταν αυτό είναι πολύ διαφορετικό ή μακρινό τόσο που μοιάζει το μέρος από το οποίο ξεκίνησες να είναι οριακά εξωγήινο, σαν από άλλη πραγματικότητα. Αυτή την αίσθηση λοιπόν, εμείς τα διπολιτισμικά ζευγάρια ερχόμαστε να την αντυμετωπίσουμε σε προσωπικό επίπεδο συνέχεια. Και όσο και αν έχουμε μάθει να προσαρμοζόμαστε σε όποιο μέρος κι αν βρισκόμαστε, κάποιες φορές έρχονται οι δύο πραγματικότητες πρόσωπο με πρόσωπο και εμείς βρισκόμαστε στη μέση. Όπως εκείνη την μέρα…
…..
Παρκάρει το αυτοκίνητο. Τραβάει χειρόφρενο. Εκεί μπροστά μας απλώνεται ο τρόμος. Το ξέραμε και οι δυό μας… Ήρθε η ώρα για την οποία στάλες ιδρώτα είχαν σκουπιστεί κρυφά από τον καθένα μας. Το παίζουμε και οι δύο κούλ και ψύχραιμοι. Μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου βλέπουμε τους γονείς του που ηδη είχαν παρκάρει να μας χαιρετάνε προχωρόντας προς την είσοδο. Στα πίσω καθίσματα οι γονείς μου έχουν κολλήσει τα πρόσωπά τους στα παράθυρα. “Πω, Ελιζάκι αυτό το σούπερ μάρκετ είναι πιο μεγάλο κι απο αυτο που πηγαίνεις κανονικά!” Τόσες απλές λέξεις, που προφέρονται με τόσο ενθουσιασμό από τη μεριά τους και τόσο δράμα από τη μεριά μου.
Το λοιπόν, έχουμε, έναν Μεσσολογγίτη, μία Βολιώτισσα, έναν Σκωτσέζο και μία Αγγλίδα. Και τους βάζουμε όλους μαζί στο ίδιο, στο τεράστιο σούπερ μάρκετ στο οποίο σταματήσαμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Είμαστε ήδη στο αυτοκίνητο για 3 ώρες και έχουμε άλλες 3 μπροστά μας.
Κοιταζόμαστε με τον Phil.
Phil: Each to their own (parents). (προλαβαίνει και λέει)
Εγώ: It’s not fair! Yours will be in and out in 5′! You take my dad, I ll take my mum and tell your parents to wait at the flowers.
Phil: I suppose… it will be quicker this way… Who is doing the shopping?
Εγώ: Me. Just keep an eye on my dad.
Ανοίγουν οι πόρτες του αυτοκινήτου και προχωράμε. Δεν προλαβαίνουμε να μπούμε μέσα και μέχρι να πάρουμε καλάθι, βλέπουμε τον πατέρα μου να εξαφανίζεται από μπροστά μου. “I ve got him!” ακούω τον Phil να μου λέει και τρέχει ξωπίσω του. Σε μία στιγμή πανικού και βάζοντας ό,τι μου κατέβει στο καλάθι πετυχαίνω τη μαμά μου “κοίτα να δείς τί ωραία λουλούδια που έχουν!” “κάτσε εδώ να τα δείς μέχρι να ψωνίσω” τρέχω να τελειώσω, πετυχαίνω τα πεθερικά μου. Αυτοκόλλητοι αυτοί, δε χωρίζουν.
“Are you done yet?”
“Not yet”
Γεμίζω το καλάθι στα πεταχτα και πριν προλάβω να πληρώσω πετυχαίνω τον Phil: “where are they?”
“I thought you had my dad!”
Phil: ” I lost him! I thought he was where the feta is but I can’t find him now”
“ok, you pay for these and I ll go get him”. Περπατάω γρήγορα στους διαδρόμους σκανάροντας τον κόσμο. Πουθενά.
Βλέπω τα πεθερικά μου. H πεθερά μου να κοιτάζει το ρολόι της. Κανω πώς δεν είδα. Πάω προς τα λουλούδια. Κανείς. “oh, no…πάει και η μαμά….” ξανατρέξιμο στους διαδρόμους, στα λάδια δεν είναι….. στα, τυριά ούτε…. “κοίτα που έχουν το ίδιο σβαν με αυτό στην Ελλάδα…” ακούω μία φωνή πίσω μου. “Άντε ρε μπαμπά, πού είσαι?!” “Τί που είμαι? Εγώ εδώ… τη μάνα σου βρες γιατί χαζεύει” και συνεχίζει να κοιτά τα ράφια με προσείλωση. Από μακρυά βλέπω τον πεθερό μου να γκρινιάζει. Εντοπίζω τον Phil να μου κάνει νόημα δείχνοντάς μου τη μαμά μου. “Έλα φεύγουμε” λέω στον πατέρα μου.
Προχωράμε προς την έξοδο. Ανταμώνω τον Phil.
Eγώ: “Where are your parents?”
Phil: “They couldn’t wait and decided to set off. We ll see them at home.”
Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο έχουμε έναν Μεσσολογγίτη και μία Βολιώτισσα να συζητάνε έντονα για τις τιμές και τα προϊόντα και εμάς τους δυό εξουθενωμένους από το τρέξιμο.
Phil: ” Let’s try not to get your parents and my parents in to the same super market again” μου ψιθιρίζει.
Εγώ: “Agreed”
Ήταν 2001. Νομίζω καλά τα πάμε μέχρι τώρα. Τα παθήματα, μαθήματα αγαπητοί!
Πάσχα 2013
Φέτος το Ορθόδοξο Πάσχα πέφτει αργά και μαζί με τον πολύ βαρύ και μακρύ χειμώνα που είχαμε εδώ στο Λονδίνο, μας έκανε να το λαχταράμε ακόμα περισσότερο.
“Σε δύο sleeps θα πάμε στο σπίτι της γιαγιάς?”
“Ναι αγόρι μου”
“Και σε τρία στο σπίτι του παππού?”
“Ναι αγόρι μου”
“Yaaaaaayy”
…..
Διάλογος με την νταντά:
“Do you mind not giving A meat or fish this week because blablablabla (Pascha) and we are fasting.”
“You are fasting? So will he have nothing this week?!” (μάτια γουρλωμένα σε φάση έχω την Πρόνεια στο speed dial. O όρος fasting εδώ έχει την έννοια της πλήρης αποχής από οποιαδήποτε τροφή. Έχει ταυτιστεί κυρίως με την σωματική προετοιμασία για ιατρικές εξετάσεις αλλά και με το ραμαζάνι)
“No, no, we are eating (άσε κάτω το κινητό) but fasting just from fish and meat” (έχουμε εκπτώσει στον μικρό από γαλακτοκομικά, αλλά πού να σου εξηγώ τώρα)
“Ahhh… ok I was worried there hahahha” (γελάμε αμήχανα και οι δύο)
“I will give him pasta with ham and cheese then”
” Erm… no. Just Pasta with red or pesto sauce is fine and vegetables”
“A… ok. No worries! I will take care of him!”
Δεδομένο ότι η νταντά του είναι Γαλλίδα, είμαι ικανοποιημένη που του ψηνει το μπιφτέκι! Ή μήπως να το δοκίμαζα κι εγώ άψητο μιά φορά να δώ what the big deal is! hmmm.. θα το σκεφτώ.
Φέτος μετά από χρόνια όχι μόνο θα πάμε Ελλάδα για το Πάσχα, αλλά θα κάνουμε και Ανάσταση στο χωριό του πατέρα μου το Αιτωλικό για Πάσχα. Και ο μικρός ανυπομονεί, χωρίς να ξέρει γιατί, αφού δεν έχει ξαναπάει. Και αναρωτιέμαι πώς τα καταφέραμε να μην τον έχουμε πάει ακόμα, αλλά είπαμε, όταν είσαι εκτός συνόρων είναι αλλιώς τα πράγματα. Ο Phil είναι πεισμένος ότι είναι παλαβοί οι συντοπίττες στο χωριό γιατί το πρώτο Πάσχα που έκανε εκεί τον βάλανε να φάει αμελέτητα και τη γλώσσα του αρνιού για να του βγεί το πρώτο του παιδί αγόρι. Αγάπη μου όμως, είδες που πέτυχε?! Εμ, αν πάρεις τον Health and Safety από τη χώρα του και τον φέρεις στην Ελληνική επαρχία αποσυντονίζεται! Τον αγαπάει όμως κι αυτός αυτόν τον τόπο, ακριβώς επειδή είναι παλαβός και την γουστάρει αυτή την παλαβωμάρα και το τζέρτζελο και γι αυτό και φέτος παρά την ταλαιπωρία θέλει πολύ να έρθουμε κι ας ξέρει πως θα κρατά τον μικρό αγκαλιά καθόλη τη διάρκεια του Πάσχα γιατί σίγουρα θα φοβάται τα δυναμητάκια.
Ανυπομονώ κι εγώ για το Πάσχα στην πατρίδα, αλλά για άλλους λόγους. Είναι αυτό που πολύ ωραία περιέγραψε η Λίτσα από το Home is where your story begins στο facebook σήμερα:
To Ορθόδοξο Πάσχα στην Ελλάδα το ζουν και οι πέτρες! Είτε νηστεύεις, είτε είσαι “της εκκλησίας”, είτε των εθίμων δεν μπορείς να ξεχαστείς! Το να έχεις διατηρήσει τα έθιμά σου σαν πολιτισμός ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και παρά την Τουρκοκρατία, δηλώνει δύναμη για έναν πολιτισμό. Είναι πολυ σημαντικό να μπορούμε να την δούμε τη δύναμη αυτή, ειδικά στις μέρες μας. Εδώ, στο πολιπολιτισμικό Λονδίνο, έχουμε αγκαλιάσει όλες τις χώρες και όλες τις θρησκείες. Και ναι, είναι υπέροχο να μπορείς να συνυπάρχεις κι ας πρέπει να εξηγείς τί είναι Πάσχα. Παράλληλα όμως έχει έρθει και η αποδυνάμωση των τοπικών Αγγλικών εθίμων και αυτό είναι πολύ στενάχωρο. Το πώς και γιατί είναι μεγάλο θέμα και τώρα, Μεγάλη Τρίτη είναι το τελευταίο με το οποίο θέλω να ασχοληθώ.
Χαίρομαι απίστευτα που θα έρθουμε φέτος!
Σας εύχομαι ένα υπέροχο Πάσχα μέσα από την καρδιά μου!
Όπου και όπως το περάσετε! Εντός και ιδιαίτερα εκτός συνόρων!
Βάλτε τα δυνατά σας! Νηστέψτε, μαγειρέψτε, χορέψτε, γιορτάστε!
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
