Spring rain in Athens
Greek Sweetshops – Ζαχαροπλαστεία
Αφιέρωμα ωδή στα πολυαγαπημένα μου Ελληνικά ζαχαροπλαστεία. Τα λόγια είναι περιττά. Σε αυτό το ταξίδι μου, θα προσπαθήσω να φωτογραφίσω όσο το δυνατόν περισσότερα από τα ζαχαροπλαστεία από τα οποία θα περάσω. Λατρεύω τους Έλληνες ζαχαροπλάστες! Οι επιρροές είναι και ανατολίτικες και δυτικές. Τα Ελληνικά ζαχαροπλαστεία “ακούν” νέες μόδες, τις τροποποιούν και τις μεταφέρουν στα πολυτελέστατα μαγαζιά!
Σήμερα θα σας πάω μια βόλτα από τον Κωνσταντινίδη, λοιπόν. Ελπίζω να έχετε φάει ελαφριά. Εάν είστε Έλληνες του εξωτερικού, ξέρω, σας κάνω ζημιά!
……………………………………
Greek sweetshops, or as they are called in Greek “zacharoplastia”, are one of the things I miss about Greece. The Greeks love sweets! A dessert is not optional on a menu! On the contrary, when a meal is finished, there is usually a trip to a sweetshop to please our sweet tooth. The choice of the sweetshop is never the distance, it is always the quality! Different sweetshops will be pleasing different tastes and some will be experts on some sweets rather than others. Greeks will offer sweets on every occasion possible. On every visit to a friends house, on our namedays, on our birthdays, when we celebrate a happy occassion, on Christiennings and on Weddings. In fact, some times we will just create an occassion to visit the sweetshop and come out holding at least one or two bags of a number of different sweets!
Ever since I left Greece and experienced sweets from different countries my view of the Greek sweetshops has changed. I can now locate where the new trend is coming from, the cupcakes from the UK, the tiramisu from Italy etc. What I also see is that the Greek sweet industry is beeing influenced both from the West and the East when it comes to desserts. The Greeks care very little about the origin of the desert, and very much so on the quality and the taste of it! The Greek sweetmaker will take the new ideas, change and improve them and will deliver the very best because they know that Greek customer will wait and queue in the middle of the night, if necessary, for the right cake! I simply adore the quality, the variety and the speed that new trends come into the sweet making!
Today, I will take you for a walk around one of my parents local sweetshop. It is a chain in Greece called Konstantinides. Their tables were full of Easter treats!
Chocolate Easter eggs are given by Godparents to their Godchildren and also exchanged between family and friends.
Tsourekia, is the Easter traditional sweetbread.
Easter cookies!
The "tsoureki" above covered in chocolate and with jam stuffing.
"Tylichta" sweets is the variety of sweets wrapped in golden and silver foil to offer to a number of people when celebrating.
A variety of ice creams.
Πασχαλινά αυγά! Easter eggs!
Easter eggs in Greece are actual eggs (rather than chocolate ones) that we die them with different colours. On Easter Sunday we each get one of the coloured eggs. In pairs we will try and smash the other persons egg without damaging our own. The one with the egg that lasts the longest is the winner! Whilst we are playing one says to the other ” Jesus Christ has risen” and the other one replies “truly He has” whilst taking his/her turn. Traditionally we die the eggs red, although in the past few years and with a number of techniques improved technologically, we have seen everything! From every colour of the rainbow to glitter and shinny! Of course these are edible dies, as we normally eat the egg.
This year and whilst in Greece for the Easter season, we died the eggs with my mum on Good Thursday (tradition has it that everyone dies them on Good Thursday). We chose to make them the way she used to do when we were little. It involves collecting leaves and cutting old tights. This is what we did in pictures!
Chronia Polla everyone! To many year to follow!
“Na ste kala” (may you are well) wherever you are!
Wedding photos – Ένας ιππότης για τη μανούλα!
Στο σαλόνι μας κρέμμονται φωτογραφίες από το γάμο μας. Εκείνος με το κιλτ του, εγώ με το νυφικό κ η Ορθόδοξη εκκλησία στο μπαγκράουντ. Τελευταία τις περιεργάζεται ο Αλέξανδρος.
Την πρώτη φορά μου είπε:
“mummy… You wearing a crown!”
Άφησα αυτό που έκανα.
“πού αγόρι μου;”
“there! There!” μου δείχνει τη φωτογραφία.
“μάλιστα… Δεν είναι (μη πεις crown, μη πείς.. Πώς το λέμε Ελληνικά ..)..κορώνα, αγάπη μου, αυτό είναι (πώς στα κομμάτια το λέμε..) τιάρα. Όταν παντρεύτηκα τον μπαμπά φορούσα τιάρα.” ( χρυσό αστεράκι για τη μαμά)
“..yeahh.. And a biiiiig dress! A really big dress! A big back dress!”
“ναι αγάπη μου, ένα μεγάλο άσπρο φόρεμα, όχι μαύρο (σαν την Adams family) άσπρο.”
“yeah, άσπρο..”
“και ο μπαμπάς τί φοράει;” (το χω το στόρυ για την πίστα-κιλτ! Θα του πώ και καμιά ιστορία να του συστήσω και εκείνα τα Σκωτσέζικα παραμύθια που ούτε να τα φτύσει μέχρι τώρα, ευκολάκι!)
” Erm… Nothing. Race time!” και βούρ για τα αυτοκινητάκια πάλι.
……….
Σήμερα, μετά από μέρες έδειξε πάλι τις φωτογραφίες. Είμασταν όλοι στο σαλόνι.
“look daddy, look! Mummy is a princess!”
(το γλυκό μου αγγελάκι…)
“and, look daddy! You are a prince!”
“aaaah” (νομίζει ότι είμαστε πρίγκιπες… Τί γλυκός που είναι ο γιός μου…)
“and I…! I AM THE KING! I RULE!”
(κι εγώ που νόμιζα ότι κάναμε roll playing τόση ώρα! Αλήθειες λέει το παίδι… Αααααχ.. Αλήθειες!)
Good morning Malaka!
Έχει δυό γιούς, δίδιμους. Τα ντύνει ολόιδια. Είναι τρελλά πειραχτήρια! Την έχουν καταλάβει ότι τους έχει αδυναμία και κάνουν ψέμματα ότι κλαίνε όταν εκείνη δεν ασχολείται μαζί τους. Έχει κι άλλες τρείς κόρες πιο μεγάλες. Την μεγάλη την έστειλε εσωτερική. Θέλει και τις μικρές, “για να μάθουν τη θρησκεία μας”. Είναι πολύ γλυκιά, μελαμψή με το μαντήλι-σύμβολο της θρησκείας της. Γελάει κάθε φορά που μιλάμε περιμένοντας τα μικρά να σχολάσουν. Μία μέρα της λέω:
” We keep chatting but I don’t think we have been introduced, I am Eliza”
“Yes, yes, Malaka” (μπαρδόν?!)
“Sorry, I didn’t catch that (θα παράκουσα)”
“My name, Malaka” (βρε την Μαλάκα….)
Προσπαθώ να σιγκρατηθώ…. Φιού, ξεχύθηκαν στο προάυλιο…Χαμός, να βρούμε τα δικά μας μικρά… Ξύπνησε το τρίχρονο μέσα μου και γέλαγε, με γαργάλαγε…
Παίρνω τον μικρό και δεν άντεξα, γύρισα πίσω μου “See you tomorrow, Malaka!”
Απενοχοποίηση…!
Hunger Games
I read the book in the summer when Alexandros was having his summer siestas in Greece. Although Mediterranean, I never manage to sleep in the afternoon. There is a group of us on the beach that read. We are there with our books, in our bags, trying not to look too antisocial but enjoying the isolation.
I would have never bought the book myself. This is the good thing in swapping books! You get to read things you wouldn’t really pick yourself! I saw the trilogy being read by a couple of people in front of my eyes within the space of a week and got interested! I needed to see what the fuss was about. So I borrowed the first one. Immediately I was transferred into the world of Capitol and the twelve districts! The language is easy and the fast action will get you to the last pages of the book without even realizing and hungry for more!
The second book was equally good. There was a point where I found that the story had stagnated, but I persevered and it didn’t disappoint.
I never got to read the final book, though! Someone else was reading it and it was near the end if my holidays.
Last night I went to the cinema (a rare treat when you have a little one and nobody to babysit!) just to watch it! My sister in law (a true bookworm) was equally excited about it! We sat there hooked for the full movie! We loved it! I was expecting the main character to be different, more skinny and different looking. Same for the boys. Having said that, it was by no means disappointing! The movie flew at a similar pace as the book and the dealing you got from the characters was similar. We both commentated on the fact that the killing scenes (there is a lot of them) were made in a very successful way! There was no rawness to them. Instead, the killings were highlighted by slowing down the scene and creating an effect to highlight the cruelty, rather than making it look cool.
The contrast between the other eleven states and the Capitol were shown very successfully, through the different color emphasis.
Overall, I was a satisfied customer! Also, it left me with a burning question: what happens in the end?! Must read the last book! I think I will add it on this summer’s reading list!
………..
Διάβασα τα βιβλία το καλοκαίρι που μας πέρασε (2011) και ενώ ο μικρός απολάμβανε τον μεσημεριανό του ύπνο στην Ελλάδα. Παρότι Ελληνίδα, δεν τα πηγαίνω καθόλου καλά με τον ύπνο το μεσημέρι. Στην παραλία όπου περνάμε τα καλοκαίρια μας, είναι κάμποσοι από την ευρύτερη παρέα που διαβάζουμε. Το σπορ δεν είναι τόσο διαδεδομένο στην Ελλάδα όσο εδώ. Αυτοί οι λίγοι, λοιπόν, κατεβαίνουμε στην παραλία με όλα τα συμπράγκαλα που μπορεί να έχει μια οικογένεια και το βιβλίο χωμένο στην τσάντα. Προσπαθούμε να μη φαινόμαστε αντικοινωνικοί, αλλά η αλήθεια είναι ότι απολαμβάνουμε την απομόνωση του βιβλίου.
Δεν θα το αγόραζα ποτέ αυτό το βιβλίο! Αυτό είναι και το καλό με την ανταλλαγή! Διαβάζεις κάτι που ποτέ δεν θα είχες σκεφτεί ότι μπορεί να σου αρέσει! Διαβάζοντας, όμως, άλλα άσχετα βιβλία, παρατηρούσα πόσο η τριλογία είχε απορροφήσει την παρέα. Ο ένας μετά τον άλλο τα ξεκοκαλίζανε σε χρόνο μηδέν! Και μετά περνούσε σε άλλα χέρια. Αυτό ήταν! Έπρεπε να το διαβάσω! Δανείστικα το πρώτο τεύχος με αρκετό σκεπτικισμό. Από τις πρώτες του σελίδες με απορρόφησε! Με μετέφερε στον κόσμο της Κάπιτολ και των έντεκα πολιτειών. Η γλώσσα ήταν απλή και η πλοκή γρήγορη! Χωρίς να το καταλάβω είχα φτάσει στο τέλος του βιβλίου και διψούσα για το επόμενο!
Το δεύτερο τεύχος ήταν εξίσου καλό! Ήταν κάποια σημεία που η πλοκή βάλτωνε αρκετά, αλλά δεν το άφησα και με αποζημείωσε το τέλος του!
Εχτές το βράδυ πήγαμε σινεμά (σπάνιο φαινόμενο πια με τον μικρό και χωρίς άνθρωπο να τον κρατήσει) και είδαμε την ταινία. Είμασταν πραγματικά κολλημένοι στην μεγάλη οθόνη μέχρι το τέλος! Υπήρχαν πολλά χαρακτηριστικά όπως την κοπέλα και τους άλλους πρωταγωνιστές, που τους περίμενα πολύ πιο αδύνατους (λόγω πείνας), αλλά πέρα από αυτό, ήταν πολύ καλή! Η πλοκή ακολουθούσε τους ρυθμούς του βιβλίου και τα γεγονότα ξεδιπλώνονταν άμεσα. Επιπλέον, οι σκηνές βίας και οι δολοφονίες (και είναι πολλές) δεν ήταν σκληρές και ωμές. Αντιθέτως, στα σημεία αυτά οι ρυθμοί της εικόνας πέφτανε και τελικά, σε αντίθεση με το βιβλίο, δεν ήταν πολλές οι αγριότητες. Επίσης ενδιαφέρον πώς πετύχανε την διαφοροποίηση της Capitol σε σχέση με τις άλλες πολίτείες με την διαφορά των χρωμάτων.
Γενικά απόλαυσα και τα βιβλία και την ταινία! Αν δεν γνωρίζεις τίποτα για αυτά, θα πρέπει να πώ πώς πρόκειται για μία τριλογία που έχει ιντριγκάρει κυρίως την εφηβεία εδώ στην Αγγλία. Για πλήρη περιγραφή μπορείς να μπείς κι εδώ.
…………………..
Finally, just to say how much I loved the paper eyelashes! I saw them in the 100%design exhibition and I remember wondering where I could possibly wear them! I thought they were amazing! I have also been informed that there is a nail polish range to match the look! There is something about the perfectly coordinated and yet creative Capitol look that I really like! If only I was a teenager these days to be able to get away with wearing the look!
Hope you enjoy the film or the book if you get to see or read it!
………………….
Τέλος μερικά μικρά σχόλια ήταν για τις απίστευτες ψεύτικες βλεφαρίδες! Τις είχα δεί στην έκθεση 100%design και θυμάμαι τότε είχα αναρωτηθεί πού θα μπορούσα να τις φορέσω γιατί τις είχα βρεί υπέροχες! Πού να φανταστώ το Hunger Games! Επίσης, μου είπαν διαδικτιακά πώς υπάρχει και σειρά μανό! Κάτι σε όλο αυτό το λούκ πολύ με ιντριγκάρει (της Capitol γιατί αν είναι να μιλήσουμε για τις υπόλοιπες έντεκα πολιτείες καλύτερα να μείνω στο δικό μου λουκ!)! Σας αφήνω στον κόσμο του σουρεάλ απόψε! Καληνύχτα!
ΥΓ. Για το άρθρο αυτό ευθύνεται το άρθρο αυτό στο μπλογκ Don’t ever read me.
An afternoon in Lancashire
My eyelids are heavy. It’s the afternoon. One of those afternoons that you really want to nap but instead you are keeping yourself awake with another kids cartoon. An afternoon in Lancashire can have that effect on you. We have come for a visit to the in-laws to the North of England this weekend.
Lunch started at the Newdrop Inn, in Ribchester, a pub in the countryside.
…..
Τα ματόκλαδά μου είναι βαριά πολύ. Είναι απογευματάκι. Ένα από αυτά τα απογεύματα που θέλεις να πάρεις έναν υπνάκο, αλλά αντί για αυτό βλέπεις άλλο ένα παιδικό DVD. Το χει η περιοχή. Το Lancashire κινείται στους δικούς του ρυθμούς. Βρισκόμαστε τέσσερις ώρες από το Λονδίνο με το αυτοκίνητο, πεντέμιση αν έχεις κ το τρίχρονο μαζί να θέλει να βολτάρει όλα τα βενζινάδικοφαγάδικα των αυτοκινητόδρομων για να ελέγξει τα παιχνιδάδικα κ τις τουαλέτες του κάθε νομού καθοδόν!
Το Lancashire είναι η πατρίδα του άντρα μου. Εσείς που ξέρετε την Αγγλία βγάλετε ήδη πολλά συμπεράσματα. Για τους υπόλοιπους που Αγγλία είναι κυρίως το Λονδίνο, πραγματικά δεν ξέρω για τί να σας πρωτομιλήσω!
Αυτό είναι ένα από τα ταξίδια μας για να δούμε την Αλβιωνοφαμίλια.
Σάββατο μεσημέρι λοιπόν (και εδώ όταν λέμε μεσημέρι εννοούμε στις 12, άντε 12μιση) και μπαίνουμε στα αυτοκίνητα για το Ribchester, μια από τις πράσινες ζώνες της περιοχής. Φαγητό στο Newdrop Inn. Χιλιοδοκιμασμένο από την οικογένεια χρόνια.
Ο μαυροπίνακας με τα προτινόμενα πιάτα της ημέρας είχε πολλές προκλήσεις. Αλήθεια, ξέρετε ότι στη Βρετανία μπορείς να κάνεις καριέρα γράφοντας καλλιγραφικά στους μαυροπίνακες για τις pub; Την εποχή που οι εφαρμογές στα “εξυπνοκινητά” κατακλύζουν την καθημερινότητά μας το βρίσκω ενδιαφέρον που ακόμα προτιμόνται οι μαυροπίνακες εδώ.
……………
The writing on the blackboard stated the specials. Did you know that you can still have a job as a boards artist in the UK? (Have a look at these guys)
I had to go for crab for starters! Where my dad is from in Greece, around spring time we used to have lots of crab. They where small, and with very little meat inside them, and the technique for how to eat them can be tricky. Still, I always found them delicious and was one of my favourite deli food growing up! The crabs in the UK are three times the size and with much more meat! They also come already opened and ready for you to eat. Still love them, but somehow the taste of the tiny fried ones I find unforgettable. This one, I have to admit was one of the best ones I ve had! Oh, and the presentation made me giggle.
…….
Δε γινόταν να μη παραγγείλω καβουράκι για ορεκτικό! Στο χωριό του πατέρα μου, στην Ελλάδα, το Πάσχα τα καβούρια και τα χέλια έχουν την τιμητική τους! Εδώ τα καβούρια μου φαίνονται τεράστια! Θυμάμαι τους γονεις μου να μου μαθαίνουν πώς να τα ανοίγουμε και να ξεζουμίζουμε τη λιχουδιά και κυρίως το αυγοτάραχο μέσα από το κέλυφος. Εδώ τα καβούρια έρχονται έτοιμα, καθαρισμένα, και ξεψαχνισμένα. Είπαμε, είναι τεράστια! Ήταν όντως ένα από τα πιο νόστιμα ορεκτικά που έχω φάει! Και η παρουσίαση με έκανε να χαμογελάσω!
For mains I went for something I wouldn’t usually cook. Roast duck with pear mash and stuffing. It tasted like heaven! The Brits know really well how to mix their meat with fruit! Being Greek, I would never have thought of the combination myself. Years ago i would probably even snob it off. It only takes one time, to try these amazing combinations, to be a lifelong fan!
………..
Για κυρίως διάλεξα κατι που δεν μαγειρεύω εύκολα, έως ποτέ, πάπια με αχλάδι κ γέμιση! Ξέρω, σαν Ελληνας σου φαίνεται περίεργο. Οι Βρετανοί ξέρουν να τεριάζουν τα κρέατα με συγκεκριμένα φρούτα πολύ καλά! Ήταν πραγματική λιχουδιά! Ψημένα και μαγειρεμένα όλα στην εντέλεια! Γι αυτό έρχονται χρόνια τώρα τα πεθερικά μου!
Now, after all that we all struggled to carry on with desserts! Who? Me! The queen of desserts! This place is well known (mainly in the family circle) for their sweets, so I just had to have one! I went for the coffee Renoir. I was not familiar with the name, but there is a display unit where you can see and choose which intrigued my appetite. It was really light and the flavor combination was just right! That, coming from a Greek, is a huge compliment! We take our desserts extremely seriously! Almost as seriously as an Englishman takes the quality of his beer! Now, I hear you asking, where’s the photo? Well, my spoon was too quick and my phone too far this time!
…….
Μετά από όλα αυτά πραγματικά δυσκολεύτηκα να παραγγείλω γλυκό. Ποιά; Εγώ! Δε γινότανε να το αποφύγω, όμως! Το ψυγείο βιτρίνα περιστρέφότανε αρκετή ώρα δίπλα μας. Πήρα ένα “coffee Renoir” χωρίς να το έχω ξανά ακούσει. Ήταν ένα από τα πιο νόστιμα γλυκά που έχω φάει! Φωτογραφία; Θα μου πείτε. Δυστυχώς για σας το πηρούνι είναι πιο γρήγορο από τη μηχανή μου! Πιο γρήγορο κι από τη σκιά μου, ένα πράμα!
…………
And after all that, what better way to finish a lovely afternoon than with a walk alongside one of the Lancashire rivers and a play in the nearest playground for the little one!
Μετά από το μεσημεριανό ξεκινήσαμε για βόλτα στο χωριουδάκι. Πήγαμε τον μικρό στο ποτάμι και είδε τις πάπιες.
Hope you are having a nice weekend yourselves!
The Stick Man: Children’s Book
The Stick Man is one of these books that parents love reading to their little ones! It’s from the famous Julia Donaldson and Axel Scheffler.
The vocabulary is rich but not too extreme for my three-year old. The whole way though the writer has made sure the story rhymes beautifully and follows a rhythm that gives the story a great flow. My three-year old is now at that stage where he likes to “read” me the story first. He opens the pages and tells me little things he spotted on the pictures and makes up a completely different story. The illustrations are beautiful! There is just the right amount of detail for him to explore and talk about. It is tastefully drawn and with a lot attention to detail. The style of drawings is one of my favorite, I must confess! I love it most of the duos (writer and illustrator) work. They somehow work extremely well together!
I suspect this book will stay with us for a while. We bought the hardback and I can imagine Alexandros wanting to read it himself when the time comes.
Have a look at this dad’s version of reading this book. I loved the accents! I could not pull something like that off myself! I also got surprised on how we emphasize different parts of the story. Loved listening to his version though!
Seatbelts buckled?
He climbs on to daddy’s knees:
“ten…nine…thirteen….seventeen… blast off!”
He imitates the noise…and then pretends to climb off the spaceship (daddy’s knees).
” oh, no! this is the moon! It has lots of mud…yak! I don’t like mud! back on the spaceship!!! ten…nine…fifteen…blast off!!”
He pretends to come off the spaceship again.
“oh, no! there’s lots of water! and caterpillars! and monsters! and jelly fish! we need to get out of here!”
This went on pretty much all night! Was your Saturday night more exciting than this? And by the way, this little performer goes on stage every night in our house!*
*Terms and Conditions: unless he is moody, has fever, does not have his own channels on, has not had chocolate for days, has not had his way, has not seen daddy for ages, is tired, is not too tired, has sneezes, has a cough, can not be bothered, is too hot, is too cold. The performer also reserves the right to not act as chooses and for none of the reasons above.
Elektra does-not-equal Ηλέκτρα!
Διάλογος στον παιδικό σταθμό με τη μαμά της Ήλέκτρας (καμία σχέση με Ελλάδα, δίμετρη, μαυρούλα και με μαλλί ίσιο κομμωτηρίου):
(εγω)Did you know that ur girls name is from a Greek tragedy?
(η μαμά της Η) No, but I ve seen the film and played the game and loved it!
Σιγή και από τις δυό μας…εγώ αναρωτιέμαι πότε το κάνανε ταινία και αυτό…κ μήπως να το νοικιάσω…
(η μαμά της Η) so what super powers does the Greek one have?
(α…μάλλον δε θα το νοικιάσω)
(εγω)No super powers but she was a powerful woman!
και μου απαντά “like Zena the warrior princess?”
Τελικά όντως ξεστραβώνεσαι όταν πας σχολείο. Γιατί μετά και την κυρία με τα κόκκινα έψαξα και έμαθα και τα της δικιάς μας που τελείως λάθος τα θυμόμουν!
ΥΓ. Και ενώ από τότε που γνώρισα το κοριτσάκι αυτό με τα αφάνα μαλλιά και το όνομα Ηλέκτρα έλεγα, τί ωραίο όνομα, και εύηχο και στις δύο γλώσσες, μετά την αναζήτηση στο γουγλή για Electra με “c” το διέγραψα σαν όνομα… Κάντε το και θα με καταλάβαιτε!
