Singin in the Rain!
Η χτεσινή βραδιά ήταν υπέροχη! Θα ήθελα να μην είχε τελειώσει! Να μπορούσα να πάω ξανά και ξανά και ξανά… Ίσως μιά φορά την εβδομάδα έτσι για να μου φτιάχνει την όρεξη για ζωή! Είχαμε πάει στο Singin’ in the Rain, το μούσικαλ, στο Palace Theater του Λονδίνου. Έχω δεί αρκετά μούσικαλ και γενικά μ’αρέσουν πολύ. Για την ακρίβεια, στην ερώτηση τί μουσική προτιμάς (η οποία ήταν πολύ τρέντυ στα σχολικά μας χρόνια, τώρα δεν ξέρω τί έγινε, σταματήσαμε να ακούμε ή να ρωτάμε; Δεν είναι πια σημαντικό;) θα μπορούσα να απαντήσω με ευκολία “ό,τι μουσική έχει να κάνει με τον κινηματογράφο και το θέατρο”, μία απάντηση καθόλου κουλ και εκ των πραγμάτων λίγο περιθωριακή και ίσως να μην την ξεστόμιζα σε πραγματική κουβέντα η αλήθεια είναι.
Δεν έχω εικόνες να σας μεταφέρω αφού η φωτογράφιση απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της παράστασης. Παράλληλα όμως δεν ξέρω τί να σας πρωτοπεριγράψω! Τα φανταστικά μπαλέτα? Χορεύανε σχεδόν όλη την ώρα! Υπέροχες, φαντασμαγορικές χορογραφίες, συντονισμένες στο δευτερόλεπτο, της εποχής του ’40! Πολύ χορός με κλακέτες, ένα είδος χορού που δεν υπάρχει πια! Τα κοστούμια να εναλλάσονται συνέχεια, από καυτά γιαλιστερά σορτσάκια και κορίτσια πάνω σε ένα αεροπλάνο που ήρθε στη σκηνή για λίγο, έως φορεσιές της αριστοκρατίας κατά την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης (δείτε την ταινία και θα θυμιθείτε γιατί). Χορός τύπου καμπαρέ σε άλλη φάση με μία υπέροχη κορμάρα να έχει γίνει λάστιχο και το στόρυ της ταινίας όπως το θυμόσαστε και ακόμη πιο ωραίο. Η μετάβαση από τον βουβό κινηματογράφο στον κινηματογράφο με ήχο μέσα από την ματιά των Χολλυγουντιανών σταρ και ένα λοβ στόρυ.
Σας επισυνάπτω το τρέιλερ της παράστασης και πρέπει να ομολογήσω πως είναι πολύ λιττό και μικρό σε σχέση με την παραγωγή!
Στα αναμενόμενα highlights (ήταν αυτό το οποίο διαφημίζουν πολύ) η σκηνή δύο φορές κατακλίστικε από πραγματικό νερό και ενώ την πρώτη φορά ο πρωταγωνιστής χόρευε το κλασσικό κομμάτι singin’ in the rain, τη δεύτερη φορά όλο το επιτελείο των χορευτών κάνανε ένα υπέροχο χορευτικό μέσα στα νερά καταβρέχοντας όλους όσους ήταν στις πρώτες σειρές! Όταν πρωτοέψαχνα ποιο θέατρο να δούμε η αλήθεια είναι το είχα προσπεράσει αυτό. Νόμιζα ότι θα είναι λίγο χαμηλών τόνων και λίγο τύπου best seller πολύς ντόρος για το τίποτα με μοναδικό εντυπωσιασμό η φάση με το νερό. Μία φιλενάδα μου όμως που είναι (και) κριτικός θεάτρου εδώ σε πολύ γνωστή εφημερίδα, μου το πρότινε πολύ έντονα και επειδή την εμπιστεύομαι τα πήρα τα εισητήρια. Και δεν το μετάνοιωσα στιγμή!
Εδώ η μαμά μου την έχει δεί Gene Kelly!
Tο εσωτερικό του θεάτρου ήταν πολύ εντυπωσιακό. Όπως όλα τα παλιά θέατρα, η κάθε γωνιά είναι διακοσμημένη, οι θέσεις σχεδόν σαν να αιωρούνται πάνω από την σκηνή! Για όσους δεν έχουν φοβία με τα ύψη και τους αρέσει το αίσθημα της περιπέτειας θα συνιστούσα τις οικονομικές θέσεις! χαχα!
Εδώ είμαστε στο διάλειμμα όπου σφουγκαρίζανε τη σκηνή! Μιλάμε για πολύ σφουγκάρισμα όμως!!
Έτσι έκλεισε η παράσταση! Με όλο αυτό το γκλάμουρ στοιχείο να καθρευτίζεται στα νερά και κανέναν μας να μην θέλει να φύγει. Έξω, έβρεχε!
Η παράσταση έχει λιγότερο από έναν χρόνο που παίζεται και σύντομα θα σταματήσει για να πάει σε tour ανά την Βρετανία! Για όσους είναι εντός των συνόρων ρίξτε μία ματιά (κλικ εδώ) στο πρόγραμμα και κλείστε τα εισητήρια! Δεν θα το μετανοιώσετε! Για τους υπόλοιπους, ελπίζω να το δείτε είτε αν έρθει Ελλάδα είτε αν βρεθείτε εδώ!
Και μ αυτά και μ αυτά (βλέπε fantasy theatre που είχαμε πάει), έναν έρωτα με την δεκαετία του ’40, τη μουσική δηλαδή και τους χορούς, τον έχω αναπτύξει και σερφάρω στο γιουτιουμπ για παρόμοια ακούσματα. Φοβάμαι λίγο την απότομη προσγείωση όταν έρθουμε για Πάσχα στην Ελλάδα, αλλά μη νομίζετε, και το κλαρίνο, έχει τη γοητεία του και το γουστάρω, μη τρελλαθούμε… ;)
Μπερδεμένες σκέψεις και η Θάτσερ.
“Life is like a toilet roll. Towards the end it always runs out too quickly” Rod Stewart on BBC Radio 2.
Πέθανε η Θάτσερ εχτες. Αιωνία η μνήμη (αδιαμφισβητητα δηλαδή). Ένα μεγάλο κομμάτι γνωστών στο Facebook έβγαλε την ικανοποίησή του. Στη Γλασκόβη, μέλη των σοσιαλιστών και κουμουνιστικών ομάδων καλέσανε μέσω social media τον κόσμο σε κεντρικό σημείο για να το γιορτασουν. Παρόλο που το γεγονός μπλοκαρίστηκε σχεδόν αστραπιαία από τον δήμο της Γλασκώβης η εκδήλωση έγινε και σιγκέντρωσε μερικές εκατοντάδες κόσμο (κλικ εδώ για το βίντεο και το άρθρο). Το 2011 το Σκωτσέζικο γκρουπ Mogwai είχε βγάλει ένα τραγούδι με τον τίτλο George Square Thatcher Death Party, το οποίο κατά τα φαινόμενα έγινε πραγματικότητα εχτές το βράδυ και εννοείται ότι το γκρούπ ήταν εκεί. Το τραγούδι, όπως θα ανακαλύψετε αν κάνετε μία γρήγορη έρευνα στο ίντερνετ είναι δύσκολο να το βρείς.
Στο σημείο όπου κατατέθηκαν κάποια (λίγα απότι φάνηκε στις ειδήσεις) λουλούδια κάποιος έβαλε και ένα κουτί γάλα. Το γάλα που εκείνη σταμάτησε να δίνει στα σχολεία εκείνα τα χρόνια για να γλιτώσει χρήματα. Το γάλα που ακόμα και τώρα παίρνει ο γιός μου καθημερινά. Αλήθεια, πότε το επαναφέρανε;
Το θέμα είναι ότι εγώ σαν Ελληνίδα που ήρθε εδώ το 97 δεν την έζησα.
Βλέποντας τα ντοκυμαντερ εχτες, και με πολύ ενδιαφέρον θα παρακολουθήσω και εκείνα που θα βγούν στον αέρα τις επόμενες μέρες, αυτό που δεν μπορώ να διανοηθώ, είναι το πόσο διαφορετική ήταν η Βρετανία πριν τη Θάτσερ. Έννοιες όπως το η προσωπική ανάταση, ότι δηλαδή ,μπορεί ο καθένας μας να δουλέψει, να διαβάσει και να αλλάξει βιωτικό επίπεδο, πολύ απλά δεν υπήρχαν. Ζούμε αυτή τη στιγμή, σε μία περίοδο, όπου όλα εστιάζουν στην πεποίθηση ότι είμαστε ικανοί για τα πάντα. Και ότι αξίζουμε τα καλύτερα. Πριν τη Θάτσερ αυτό πολύ απλά δεν υπήρχε. Όχι ότι οι άνθρωποι ήταν δυστυχισμένοι, απλά ήταν ενταγμένοι και απόλυτα κατασταλαγμένοι στην κοινωνική τάξη από την οποία καταγόντουσαν. Η Θάτσερ λέει έφερε την αγάπη για την απόκτηση προϊόντων. Η ιδέα ότι η καινούρια ηλεκτρική σκούπα σε έκανε κατα κάποιο τρόπο καλύτερο, ανώτερο, από τον διπλανό σου, πολύ απλά δεν υπήρχε πριν. Η Θάτσερ έφερε την αγάπη για τον καταναλωτισμό. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ μία τέτοια κοινωνία, εκείνη πριν το ’74 όπου η μόνη τράπεζα μέσα από την οποία μπορούσες να κάνεις τις συναλλαγές σου ήταν η Τράπεζα της Αγγλίας, η οποία σου επέτρεπε σιγκεκριμένο ποσό για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές.
Θυμάμαι αμοιδρά να κάνουμε συναλλάγματα όταν οι γονείς μου αποφάσισαν να μας πάνε το γύρο της Ευρώπης με το αυτοκίνητο, εκεί στις αρχές του ’90. Θυμάμαι τις αναμονές σε όλα τα σύνορα για να ψάξουν το αυτοκίνητο. Μία άλλη Ελλάδα παράλληλη με μία άλλη Αγγλία. Δεν μπορώ καθόλου να την φανταστώ.
Οι πιο συνειδητοποιημένοι φίλοι μας, ακόμα και οι σοσιαλιστές αποφασίσανε να υπενθυμίσουν στο facebook ότι η Θάτσερ κατάφερε να φέρει σε πέρας περισσότερα από τα σχέδια που είχε επιλέξει από οποιονδήποτε άλλο πρωθυπουργό της Βρετανίας παρά το γεγονός ότι ήταν γυναίκα σε ένα καθαρά ανδροκρατούμενο χώρο και γι αυτό και μόνο αξίζει το σεβασμό μας.
Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο της Guardian γραμένο από τον πολιτικό συντάκτη Hugo Young το 2003, λίγο πριν ο ίδιος πεθάνει. Το σημείο που εστιάζει είναι ότι το μεγαλύτερο ατού της Θάτσερ είναι το πόσο λίγο την ένοιαζε αν είναι αρεστή ή όχι. Στην εποχή μας όπου όλες οι κινήσεις των πολιτικών καθοδηγούνται από τους συμβούλους τους, με στόχο την νίκη στις επόμενες εκλογές, είναι όντως αξιοθαύμαστο ίσως και αδιανόητο ότι μία γυναίκα πολιτικός πολύ απλά δεν ενδιαφέρεται να είναι αρεστή.
Προσπαθώ μέσα σε όλα αυτά να δώ το παρελθόν, ένα παρελθόν που δεν μου ανήκει, αλλά ανήκει στον άντρα μου, και το οποίο εξηγεί πολλά από την σημερινή πραγματικότητα της Βρετανίας. Και είναι πολύ δύσκολο όταν δεν έχεις σημείο αναφοράς. Την πολιτική τελικά έχει σημασία από ποιά σκοπιά τη ζείς. Και θα μπορούσα να υιοθετήσω το κοινωνικό στάτους του άντρα μου και την δική του οπτική, αλλά για κάποιο λόγο θέλω τη δική μου.
Το μόνο που μου βγαίνει αυθόρμητα είναι το “τί ψυχή θα παραδώσεις”. Κι αυτό όμως, δεν είμαι εγώ για να το κρίνω, αλλά Εκείνος.
Και τώρα; Πού βρισκόμαστε τώρα; Πώς είναι η κατάσταση τώρα; Πώς προχωράμε; Γινεται να προχωρήσουμε μαζί ή αυτό είναι απλά μία ουτοπία; Μήπως ζώ στο συννεφάκι μου πιστεύοντας πώς το μαζί έχει δύναμη να χαράξει το μέλλον; Ή μήπως αυτή είναι η οπτική μίας γυναίκας που την νοιάζει τελικά αν θα είναι αρεστή; Μήπως τελικά δεν πρέπει να σε νοιάζει για να βρεις τη δύναμη να γυρίσεις τη σελίδα; Γιατί το μαζί προϋποθέτει κοινό όραμα από πολλούς! Πόσο εφικτό είναι αυτό άραγε;
Η φωτογραφία είναι η τελική παράγραφος από το άρθρο του μηνιαίου περιοδικού του Royal Institude of British Architects από μία γυναίκα Αρχιτέκτονα που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν άλλον ανδροκρατούμενο χώρο.
Πάμε εκδρομή; Μy way or your way?
Μερικές φορές αναρωτιέμαι κι εγώ πώς επιβιώνει ένα Βρετανο-Ελληνικό ζευγάρι. Δηλαδή, το πρακτικό κομμάτι είναι στα πλαίσια του άτοπου! Δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει! Πάρτε για παράδειγμα εμάς. Αυτό το Σαββατοκύριακο είναι το Βρετανικό Πάσχα. Και όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο άντρας μου έχει κανονίσει να πάμε στον Βρετανό best man μας/κολλητό του από παιδί στη Βόρεια Αγγλία. Αυτό που κυριεύει/ηρεμεί τον άντρα μου και ένα μεγάλο ποσοστό των Άγγλων είναι το πρόγραμμα. Μόνο έτσι ηρεμούν! Είναι η δεύτερη φύση τους. Δεν είναι σε καμία περίπτωση αγγαρία το να έχουμε οργανώσει, αν γίνεται και κάθε μέρα των διακοπών μας 3-6 μήνες πριν. Ακόμα και αν αυτή είναι με την υποσημείωση “free day”. Και ξέρω, νομίζετε ότι υπερβάλω. Ειδικά εσείς που μας ξέρετε θα λέτε τώρα “μα ο Phil είναι το πιο βολικό άτομο που ξέρω!”. Ω, αγαπητοί, εδώ έρχεται να προστεθεί ένα άλλο χαρακτηριστικό των Άγγλων που θα εξηγήσω σε άλλη ανάρτηση γιατί δε με χωρά το διαδίκτιο. Και ναι θα γενικεύσω γιατί ναι μεν ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά μέσα σε κάποια όρια.
Τί θα πεί αυτό. Εάν είχες ένα υποθετικό μέτρο για το πόσο αγαπά τον προγραμματισμό ένας άνθρωπος από τη Μεσόγειο για παράδειγμα, τότε η κλίμακά σου θα ξεκινούσε ας πούμε από το 2 στα 10 για την κατηγορία εκείνων που δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα. Όχι τί θα κάνουν αύριο, αλλά ούτε σε 10′.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα έχουμε τον πατέρα μου. “Μπαμπά πήρε τηλέφωνο ο τάδε και μας κάλεσε το βράδυ, θα πάμε?” ” Θα δούμε” “Τί θα δούμε ρε πατέρα πρέπει να απαντήσω” “Καλά μη μου βάζεις και το μαχαίρι στο λαιμό, τί σε έχει πιάσει, μέχρι το βράδυ ποιός ζεί ποιός πεθαίνει!”.
Το μέγιστο που θα μπορούσε να πάει η ίδια κλίμακα στην Ελλάδα θα ήταν φαντάζομαι για την οικογένεια ενός στρατιωτικού όπου τάξη και οργάνωση είναι σημαντικά. Εκεί λοιπόν, πιστεύω ότι το φανταστικό μας κοντέρ θα έφτανε το 6 στα 10. Κάποια πράγματα στην καθημερινότητά τους γίνονται συστηματικά και επαναλαμβανόμενα χωρίς ιδιαίτερη γκρίνια αφού δε υπάρχει χώρος στο βαριέμαι και γενικά η ζωή λειτουργεί με πιξίδα, προορισμό και χάραγμα πορίας σε γενικές γραμμές πάντα.
Ας κοιτάξουμε όμως την ίδια υποθετική κλίμακα στο Βρετανικό περιβάλλον. Α, η Βρετανική οικογένεια (εκτός Λονδίνου γιατί εδώ έχουμε και τις αποστάσεις)… θα φάει πρωινό στις 7.40, μεσημεριανό εκεί στις 12.30-13.00 και βραδινό στις 6. Όχι 6.30 ούτε 7. Στις 6. Βασικά οι ώρες φαγητού είναι ένα κλασσικό παράδειγμα στο θέμα που προσπαθώ να σας μεταδώσω. Η Βρετανική οικογένεια έχει καθιερώσει αυτές τις ώρες φαγητού αιώνες τώρα. Ακόμα και στον πόλεμο και ανάμεσα από τους βομβαρδισμούς, τα συσσίτια δινόντουσαν αυτές τις σιγκεκριμένες ώρες. Δεν τίθεται θέμα το τί ώρα θα φάμε. Αυτά τα πράγματα εννοούνται αγαπητέ. Όταν σε ρωτά ο μέσος Βρετανός “what are we having for lunch” εννοεί στις 12-30 άντε 13.00. Ενώ όταν ρωτάει ο Έλληνας “τί θα φάμε για μεσημέρι” εννοεί οποιαδήποτε χρονική στιγμή από τις 13.00 (ίσως και πιο νωρίς μη με ζορίζεις τώρα, αν είναι να πεινάσω να μη φάω?) έως τις 16.30-17.00 (ίσως και πιο αργά, τί κάρτα χτυπάμε αμάν πιά!). Οποιαδήποτε αλλαγή της ώρας φαγητού χωρίς λόγο και αιτία* έχουν ως αποτέλεσμα την είστατη διαμαρτηρία του μέσου Βρετανού: το μακροχρόνιο κοίταγμα στα μάτια.…. Αυτό που με νόημα που μόνο εκείνοι καταλαβαίνουν και θέλει να πει are you insane? why on earth would we not eat at 13.00? Οποιαδήποτε απάντηση κι αν τους δώσεις αντιμετωπίζεται με το ίδιο μακροχρόνιο κοίταγμα στα μάτια…. χωρίς καν παίζει καν το βλέφαρο. Μόνο όταν σερβίρεις το φαγητό στην ώρα του διακρίνεις το αίμα να επανέρχεται ξαφνικά στα μάγουλα και τους πολυαγαπημένους σου να έχουν ξαναβρεί την μιλιά τους.
Αυτή η υποθετική κλίμακα, λοιπόν, στους Βρετανούς θα ξεκινούσε από το 6 στα 10 και θα έφτανε στο 9 στα 10 (το δεκάρι το κρατάω για τους Γερμανούς).
Αγαπητοί μου αναγνώστες, φίλοι και συγγενείς που με διαβάζετε, σε έναν γάμο Βρετανού με Ελληνίδα καλούμαστε οι πρωταγωνιστές να ενώσουμε την κλίμακα! Δηλαδή να στριμωχτούμε και οι δυό σε εκείνο το 6αράκι στα 10 που έχουμε κοινό. Ξέρεις τί θα πεί αυτό αγαπητέ? Ότι εκείνος θα συμβιβάζεται καθημερινά με το να τρώει κατά τις 7-8-9 και εγώ να συμβιβάζομαι καθημερινά με το να προσπαθώ να πετύχω το φαγητό για τις 6 (το οποίο τελικά σερβίρεται κατά τις 7-8-9 όπως είπαμε). Το θέμα είναι πόσο αγαπάς τον άλλο ώστε να μην πετύχεις το δικό σου ιδανικό, σε καθημερινή βάση (στην δική μου περίπτωση το να ξεκινάω φαγητό όταν μου τη βιδώσει και στην δική του περίπτωση να τρώει στις 6 on the dot!).
Και μετά από αυτόν τον πρόλογο, διότι περί προλόγου πρόκειται και είπα να μην σας κουράσω με τα άπειρα βιωματικά επισόδια που έχουν συμβεί, θα μπώ στο κυρίως θέμα.
Πάμε εκδρομή; My way or your way? Αυτή η ερώτηση εννοείται και καθορίζεται εξολοκλήρου από τους συμπρωταγωνιστές και τον προορισμό. Και θα σας εξηγήσω τί εννοώ κάνοντας την πολύ απλή περιγραφή του Σαββατοκύριακου που έρχεται! Ναι, αν με παρακολουθείς στο instagram να ξέρεις θα ανεβάζω εκεί τα δρώμενα (αν θέλεις να με ακολουθείς κι εκεί κάνε κλικ εδώ). Όταν προλάβω θα σας τα αναμεταδώσω και στο μπλογκ.
Αυτό το τριήμερο θα πάμε Βόρεια Αγγλία, λοιπόν και αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα από τη μεριά του Phil έχει βγεί, μου το έκει κοινοποιήσει (έχει τον τρόπο του να μου το φέρνει σιγά σιγά εδώ και βδομάδες, μη με ταράξει και πάθουν τα νεύρα μου, είπαμε στόχος είναι το 6 στα 10 που λέγαμε!). Σημείωση: έχω παρατηρήσει ότι έχει βρεί έναν τρόπο να μου κοινοποιεί το πρόγραμμα με το σταγονόμετρο. Δηλαδή, θα μου δώσει μία πληροφορία ότι πχ έχει κανονιστεί ότι θα πάμε στο τάδε μέρος την Κυριακή του Πάσχα το απογευματάκι (κράτα σημειώσεις: το απογευματάκι για τον οποιοδήποτε Βρετανό είναι 12-17.00 και όταν αυτό εμπεριέχει δραστηριότητα εννοούμε 13-17.00. Μη σου φαίνονται δύσκολα, οι εξετάσεις θα είναι γραπτές και με ανοιχτό βιβλίο.) Μετά θα αφήσει 3-5 μέρες να περάσουν και θα μου ανακοινώσει μία άσχετη επίσκεψη για άλλη σιγκεκριμένη μέρα, και το όλο θέμα επαναλαμβάνεται έως ότου συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχει στιγμή που να μην είναι βάσει προγράματος! Έξυπνο από την μεριά του, δε λέω.
Και συνεχίζουμε με την ημέρα του ταξιδιού:
Για την σιγκεκριμένη εκδρομή πρέπει να ληφθεί υπόψιν
1) ότι ο προορισμός είναι εντός Βρετανικού εδάφους. Άρα όλα τα μαγαζιά, καφέ, εστιατόρια κινούνται βάσει του ίδιου βιολογικού προγράμματος,
2) ότι οι συμπρωταγωνιστές θα είναι εξολοκλήρου Βρετανοί και άρα το DNA που θα πλανάται στον αέρα θα είναι αυτό του lunch time και tea time (το βλέπετε το 6αράκι οργάνωσης να φουσκώνει σιγά σιγά και να γίνεται 8αράκι ή μονάχα εγώ?)
3) έχω αουτσάιντερ-συμπρωταγωνίστρια την μαμά μου που είναι εδώ αυτές τις μέρες και εννοείται θα έρθει στα συμπεθέρια της (τσααααακ το 6αράκι ξαφνικά έγινε 5αράκι!!! όοοολε! διότι η μέση Ελληνίδα γιαγιά έχει τον τρόπο της αγαπητέ. Και δηλαδή είναι το καλύτερό μου χαρτί, ας μην κρυβόμαστε, στο να φέρω τα πράγματα λίγο προς το μέρος μου. Βέβαια, διότι όπως προανέφερα το 2/10 του πατέρα μου θα έφερνε άλλες (αν)ισορροπίες.
Διάλογος μέσω μέηλ (έτσι επικοινωνούμε εμείς εν ώρα εργασίας, τί να κάνουμε?):
Εγώ γκρινιάζω για το πόσες ώρες ταξίδι είναι.
Phil: The journey will be fine as long as we leave EARLY to avoid all the traffic jams – please convey this message to all greek passengers with our compliments. (διακρίνετε τον τόνο αγωνίας στα αστειάκια του έτσι?)
Εγώ: Don’t know… I think there is a strike for that day… we are still in discussions about things… You will just have to hope for the best.
Phil: The car leaves at 9.00am. (άχου το ζουζούνι μου….προσπαθεί να βάλει τάξη…)
Εγώ: on the dot?!
Phil: On the dot. (θα το δούμε αυτό στην ώρα του ;) )
Αγαπητέ, ποτέ δεν περνά μία βαρετή ημέρα στο σπίτι ενός Βρετανο-Ελληνικού ζευγαριού. Κάθε κοκτεηλ πρωταγωνιστών και τοποθεσιών έχει τα δικά της παρατράγουδα. Διότι μπορεί να θέλουμε να περάσουμε καλά και οι δύο, αλλά με ποιανού το λογική? Όπως πάντα, η νίκη είναι κάθε φορά διεκδικίσιμη και ανατρεπόμενη όπως κι αυτή τη φορά!
Μέχρι τότε όμως,
σας φιλώ στα δύο μάγουλα Ελληνικά!
*λόγοι και αιτίες που θα μπορούσε να μην φάει φάει τις σιγκεκριμένες ώρες ο μέσος Βρετανός δεν είναι το ταξίδι, οι διακοπές ή αρρώστια. Όταν λέμε αιτίες εννοούμε να είναι ναυαγός σε μία βραχονησίδα και έχεις χάσει το ρολόι σου (αν και εδώ έχω επιφυλάξεις γιατί το μηχανηματάκι χειρός το χάνεις εύκολα, το βιολογικό σου ρολόι όμως με τίποτα!), με ρητές εντολές γιατρού τύπου πεθαίνεις δεν κάνει να φας παρά τσάι (το οποίο θα το πάρουν βέβαια εκεί κατά τις προαναφερόμενες ώρες, μη τρελαθούμε).
Fantasy cinema: Casablanca
Τελευταία, και όταν λέω τελευταία εννοώ ενα χρονικό διάστημα που πια εχω χάσει το βάθος χρόνου από το οποίο αυτό ξεκίνησε, η καθημερινοτητά μας απαρτίζεται από πολλούς μικρούς αγώνες τρεξίματος. Συνήθως αυτοί διαδραματίζονται ο ένας κολλητά μετά τον άλλο. Είναι ότι έχουμε αναλάβει πολλά; Είναι ότι τα θέλουμε όλα; Δεν γνωρίζω. Μάλλον και τα δύο.
Τις Παρασκευές έχουμε πει θα είναι η άδειά μας, η ξεκούρασή μας, η χαλάρωσή μας δηλαδή με τον Phil. Θα μου πείτε, καλά, δεν δουλεύετε τις Παρασκευές; Δουλεύουμε. Αλλά δουλεύουμε και Σαββατοκύριακα. Ναι, σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο. Και λέω σχεδόν γιατί βγάζω απο εξω αυτά τα Σαββατοκύριακα που είτε θα φιλοξενούμε φίλους είτε πηγαίνουμε σε αυτούς. Τις Παρασκευές, λοιπόν, παίρνω τον μικρό από το σχολείο κατά τις 3μιση και κάνουμε κάτι μαζί. Είτε θα πάμε για μπάνιο στη πισίνα είτε θα έχουμε ραντεβού για play date στο σπίτι κάποιου φίλου είτε θα πάμε πάρκο (τώρα με το τελείως αλλοπρόσαλλο χιόνι που έχει ρίξει αυτές τις μέρες η τελευταία επιλογή δε παίζει και πολύ).
Τα βράδια της Παρασκευής και αφού έχει κοιμηθεί ο μικρός, είναι αφιερωμένα στους δυο μας. Κανόνας νούμερο ένα: δε μιλάμε για δουλειά. Κανόνας νούμερο δύο: να υπάρχει ποτάκι στο σπίτι. Έξτρα μπόνους κατάσταση να μπορούμε να βγούμε! Και ναι, αυτές τις μέρες με την Ελληνίδα γιαγιά στο σπίτι, τα καταφέραμε!
Βασικά το όλο εγχείρημα έγινε κι αυτό σε ρυθμούς αγώνα δρόμου. Βλέπω στο Twitter ένα άρθρο γι αυτό το μέρος, το στέλνω με μεηλ στον Phil ανάμεσα σε άλλα μεηλ τύπου “alternative structural engineers quote” και “what do you think of this for X job”, απαντά “ok, book it”, το κλείνω και ξαφνικά έχουμε μόλις λίγες ώρες για να μεταλαχτούμε σε πρωταγωνιστές από την κλασσική ταινία Casablanca!
Ο λόγος για το Fanstasy Cinema το οποίο, για να σας ενθουσιάσω από τώρα, έρχεται προσεχώς και στην Αθήνα!
Τί είναι: Η όλη ιστορία ξεκίνησε με το Secret cinema, μία ιστοσελίδα που ξεκίνησε να διοργανώνει προβολές συνήθως κλασσικών ταινιών στα πιο αναπάντεχα μέρη. Η όλη βραδιά είναι μυστική και αυτό έχει την όλη χάρη! Για να την ξέρεις πρέπει να έχεις γραφτεί στη σελίδα τους. Σου στέλνουν ένα μέηλ με τις προσεχείς προβολές οι οποίες είναι λίγες (4-5 ανά τρίμηνο πχ). Συνήθως ο τόπος προβολής αποκαλύπτεται τελευταία στιγμή πάλι με μέηλ στο οποίο σου δίνουν και ένα κωδικό-στοιχείο για το ποιά ταινία θα προβληθεί. Δεν ξέρεις τί θα δείς και πού μέχρι την τελευταία στιγμή δηλαδή. Αυτή είναι η αρχή της όλης ιστορίας γιατί τώρα υπάρχει και το fantasy cinema!
Το Fantasy cinema είναι λίγο διαφορετικό. Σου λένε την ταινία και το μέρος που θα προβληθεί. Στην δική μας περίπτωση ήταν το Casablanca. Αφού αγοράσαμε τα εισητήρια μας δόθηκε από ένα “διαβατήριο” με τις καινούριες μας ταυτότητες. Εγώ ήμουν η Fauca από την Πολωνία, παντρεμένη με τον Τσεχοσλοβάκο άντρα μου! Στις οδηγίες που μας δόθηκαν έπρεπε να ντυθούμε με το στύλ του 40 και να φοράμε ένα δαχτυλίδι στο πέμπτο δάχτυλο του δεξιού χεριού (ήταν το συνθηματικό στην ταινία για αυτούς που αντιστέκονταν στο 3ο Ράηχ). Λίγο με την ψυχή στο στόμα, μετά από μία πολύ πιεστική μέρα, έδιωξα κακήν κακώς τα 7 παιδιά και 3μαμάδες που είχαν έρθει για playdate το απόγευμα (εντάξη, ακόμα με αγαπάνε, φρόντισα να δωροδοκίσω με τυρόψωμο και σπιτική πίτσα, ναναι καλά η Ελληνίδα γιαγιά) και βρέθηκα να παρκάρω απέναντι από το μαγευτικό Art Deco κτήριο Troxy του Λονδίνου ντυμένη τσάρλεστον.
Από έξω, όλα τα φώτα του κτηρίου ήταν σβησμένα. Μόνο ο άντρας μου με περίμενε. Ωχ, λέω, άργησα και δεν θα αφήνουν να μπούμε μέσα και ποιός τον ακούει τώρα… Ένας τύπος με ένα περίεργο καπέλο ήρθε δίπλα μας “are you going to Casablanca?” μας ψιθύρισε συνομοτικά. Μας είπε να πάμε πίσω από το κτήριο. Όσο επικίνδυνο κι αν μας ακούστηκε αυτό το κάναμε και με ανακούφιση βρεθήκαμε στα σκοτεινά σοκάκια στην ουρά από ένα πλήθος ντυμένο 40′s! Εν ολίγοις, το προσωπικό ζούσe το ρόλο του! Μας βάλανε να περάσουμε μέσα από περίεργους σκοτεινούς διαδρόμους ώσπου να φτάσουμε στην κύρια είσοδο. Πίσω από την πόρτα που ήταν ολόιδια η πόρτα του καφέ/μπαρ του Ρικ από την ταινία απλωνόταν ολόκληρο το σκηνικό της ταινίας! Κι εσύ ήσουν μέρος του! Ήσουν δηλαδή ένας από τους πελάτες του μπαρ!
Στρογγυλά τραπέζια απλωνόντουσαν γύρω από την πίστα και την ζωντανή ορχήστρα. Η μουσική σε έβαζε στο κλίμα αμέσως και όλος μα όλος ο κόσμος ήταν ντυμένος ανάλογα! Οι γυναίκες είχαν πάει σίγουρρα κομμωτήριο γιατί δεν νομίζω ότι ξέρουμε πώς να κάνουμε αυτά τα χτενίσματα πια, οι άντρες φορούσαν άσπρα κοστούμια με παπιγιόν και καπέλα. Άξιζε και μόνο για να χαζεύεις όλο αυτόν τον κόσμο! Στο μπαρ παίζανε πολύ τα κοκτέηλ της εποχής και παραδίπλα είχε στηθεί ένα μέρος όπου μπορούσες να πάρεις φαγητό Μαροκανό. Το είχαν ονομάσει Blue Parrot ακριβώς όπως στην ταινία. Φτάσαμε κατά τις 7 και όσο πίναμε ποτάκι και απολαμβάναμε τη ζωντανή μουσκή και τα μπαλέτα ο κόσμος χόρευε, έβγαζε φωτογραφίες και γελούσε πολύ. Κάποια στιγμή πήγα να πάρω φαγητό. Έρχεται ένας τύπος και μου λέει ψιθιριστά “πρόσεξα το δαχτυλίδι στο πέμπτο σου δάχτυλο….” περιτό να πώ ότι είχα ξεχάσει ότι το φορούσα. Έλα να με βρείς εδώ στο Blue Parrot μετά από τρία τραγούδια. Ήταν ηθοποιός! Αυτός και άλλοι πάμπολοι που δεν μπορούσες να τους ξεχωρίσεις από το πλήθος γιατί ήμασταν όλοι ντυμένοι και όλοι απλά διασκεδάζαμε. Έτσι ξαφνικά για παράδειγμα ξεκίνησε ένας καβγάς ακριβώς από κάτω μας (ήμασταν στο μπαλκόνι) και πιαστήκανε στα χέρια και ξαφνικά δίνει ένα σάλτο ο ένας και σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι και βγαίνουν κάτι ψευτοπίστολα δίπλα μας και τελευταία στιγμή ο Ρικ τους πετάει έξω και καλά από το μπαρ. Ή μετά, εκεί που τρώγαμε, κοιτούσε ο Phil το κινητό του και έρχεται ένας τύπος και μου λέει “your husband… he likes to look at himself in the compact mirror a lot. Why?” και έφυγε. Εμ βέβαια, δεν είχαν κινητά το 40!
Η ταινία ξεκίνησε κατά τις 9 και το πλήθος δεν σταματούσε να μιλάει, να λέει τα λόγια της ταινίας, να ζητοκραυγάζει σε κάθε ατάκα και κυρίως στο “here’s looking at you kid”. Κατά τη διάρκεια περνούσανε από τα τραπέζια κοπέλες με παλιές βαλίτσες και μας πουλάγανε σνακ και ποτά. Στο τέλος, βγήκε ο Ρικ και μας κάλεσε όλους στην πίστα όπου ένας DJ πια είχε αναλάβει να παίξει όλα τα τραγούδια εποχής! Η πίστα γέμισε! Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων του 21ου αιώνα, ναι εμείς, που θεωρούμαστε αποβλακωμένοι με τα “έξυπνα κινητά μας” βρεθήκαμε να προσπαθούμε να χορέψουμε Boogie-woogie και άλλα χοροπηδηχτά!
Εν ολίγοις περάσαμε υπέροχα! Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν! Κάποιος να μας αρπάξει από τα καθημερινά και να μας μεταφέρει κάπου αλλού! Το εισητήριο ήταν στις 25λίρες, βάλε 30 το άτομο με τις εξτρά χρεώσεις στο τέλος. Για μας εδώ όπου το εισητήριο στο σινεμά είναι στις 16λίρες και δεδομένης της υπερπαραγωγής που ζήσαμε ήταν πολύ καλή τιμή! Αλλά το καλύτερο ήταν ότι μας μετέφερε όντως σε έναν άλλο κόσμο, μας έκανε και γελάσαμε πολύ, φάγαμε, ήπιαμε και γυρίσαμε σπίτι ανανεωμένοι. Έτοιμοι για την επόμενη μέρα που εννοείται είχε δουλειά.
Μέχρι τώρα, το Fantasy Cinema ήταν μόνο Λονδίνο, αλλά σύντομα θα προστεθούν άλλες δύο πόλεις, η Νέα Υόρκη και η Αθήνα! Απίστευτο? Αναρωτιέμαι αν θα είναι με ξένες ταινίες ή με κλασσικές Ελληνικές…. Γιατί φαντάζεστε να έχει θέμα εκείνη την ταινία με τον τουρτοπόλεμο του Βέγγου? Ή τις κλασσικές της Αλίκης? Και να πρέπει λέει να ντυθείς μαθήτρια με ποδιά κτλ Ανυπομονώ να μάθω!!! Ενημερώστε με όταν έρθει! Και θυμηθείτε πού το διαβάσατε πρώτα! Εδώ, στο γαϊτανάκι σας!
Το φωτογραφικό μας υλικό!
Το διαβατήριο με το καινούτιο μου όνομα!
Πρώτη στάση το μπαρ! It’s always the bar my dear!
Τα μπαλέτα σε ξεσηκώνανε! Χορεύανε τόσο γρήγορα και χοροπηδηχτά τότε!
Εδώ ο Ρικ, στο μπαλκόνι μετά τον “καυγά”, μας καθησύχαζε ότι η βραδιά συνεχίζεται!
Μετά από αυτή την τραγουδίστρια έπρεπε να πάω να συμμετέχω στην επανάσταση!
Να βλέπεις τη γενιά μας να προσπαθεί να χορέψει Boogie-woogie και swing!
H προβολή της ταινίας. Ω, Ρικ…
Μετά το τελος της ταινίας στην πίστα έγινε χαμός!
3 years Blogging
Σήμερα είχα το πιο αναπάντεχο μέηλ στο μπλογκ μου. Ήταν από την wordpress, την πλατφόρμα που χρησιμοποιώ για τα μπλογκ μου!
“Χαρούμενη Επαίτειο!
Άνοιξες λογαριασμό με εμάς πριν 3 χρόνια!
Ευχαριστούμε που “πετάς” μαζί μας. Συνέχισε το καλό μπλογκινγκ!”
Τρία χρόνια μπλόγκινγκ! Πότε πέρασαν? Αισθάνομαι ότι είμαι ακόμα στην αρχή! Ότι έχω τόσα πολλά να καταγράψω και να μοιραστώ μαζί σας! Τίς περισσότερες φορές που πάμε κάπου λέω αυτό θα το ανεβάσω σίγουρα στο μπλογκ μου! Να πάει κι άλλος κόσμος να περάσει ωραία και τίς περισσότερες φορές πολύ απλά δεν προλαβαίνω. Δεν με ενοχλεί όμως πια. Έχω συμβιβαστεί (και) με αυτό. Κάποια στιγμή θα έχω χρόνο και θα ανεβάσω όλο αυτό το υλικό.
Ήθελα να ευχαριστήσω όλου όσους με παρακολουθείτε και στο σιγκεκριμένο μπλογκ αλλά και στο προηγούμενο που πια δεν γράφω. Στο μπλογκινγκ χρωστάω πολλά όπως το ότι οι φίλοι στην Ελλάδα που παρακολουθούν αισθάνονται πιο κοντά μου και το νοιώθω. Αλλά και το ότι μέσα από αυτό γνώρισα πολύ κόσμο! Και αισθάνομαι ότι τελικά δεν είμαι μόνη σε πολλά θέματα. Και αντί να έχω βαρεθεί να γράφω, με πιάνω να προσπαθώ να ξεκλέψω χρόνο να γράψω, έστω και στο κινητό (η εφαρμογή του wordpress είναι πολύ καλή!). Και για κάποιο λόγο τώρα μετά τα 3 χρόνια αισθάνομαι ότι απολαμβάνω πολύ περισσότερο το “σπορ” αυτό! Είναι ότι κι εγώ ωρίμασα μέσα από αυτό, ή ότι μπορώ πια να ανατρέχω σε παρελθοντικά άρθρα και να χασκογελάω μόνη μου; Είναι όλα μαζί! Μακάρι να γίνουν 33 τα χρόνια μπλογκινγκ! Ουάου! Εκεί θα έχει όντως ενδιαφέρον!!
Σας φιλώ στα δύο μάγουλα Ελληνικά!
Αυτό δεν είναι το όνομά μου!
The following is a brilliant article by the piri-piri lexicon website! Do follow their website! It’s an eye opener!
Happy Anniversary!
……
- Ρε μ@λ@κ@, αυτός όλο για φωτιά έρχεται.
- Ε, και;
- Εγώ λέω σε γουστάρει.
- Ναι, καλα…
- Ρε σίγουρα!
- Υπερβολές όπως πάντα.
- Ρε, ανεβαίνει δυό ορόφους για να ζητήσει φωτιά από εσένα;
- Ε;! Χμμμμ…
····················
Ηταν Φλεβάρης του 2000, κι έκανε κρύο και χιόνι στο Αμμαν της Ιορδανιας. Το αεροπλάνο μετέφερε ένα τσούρμο φοιτητές που είχαν πακεταρει μοναχά κοντομανικα.
Κάπου ανάμεσα στα ξενύχτια για διπλωματική συνδυασμένα με ποτό και τις εκδρομές στην υπέροχη Πέτρα, ξεκίνησε μια σχέση που είχε όλες τις προδιαγραφές για να παραμείνει μια ιστοριούλα που θα ξεχνούσαμε για χρόνια, κι όχι οικογένεια. Κι όμως όλα τα προβλήματα βρίσκουν λύση και όταν το θέλουν και οι δύο δεν υπάρχει παρά η κατανόηση με τα μάτια.
Υπάρχει ένα βίντεο που δεν έχουμε προλάβει να δούμε ποτέ. Αυτό που τράβηξα εκείνον τον μήνα στην Ιορδανία. Κάποια στιγμή θέλω να το δούμε μαζί. Κατά προτίμηση ένα δίσεκτο έτος, και 29 του μήνα, όπως πρέπει. Ισως όταν δεν θα χουμε τόσα να τρέχουν ταυτόχρονα.
Σ ευχαριστώ για τα τελευταία 13 χρόνια. Καμιά φορά είναι σαν να ξεκίνησε ολόκληρη η ζωή μου από τότε που ξεκίνησε το δικό μας ταξίδι.
PS. You complete me.
